Einn hressilegur miðfingur
★★☆☆☆
Hér er hugmynd! Hvað með að taka ótrúlega þekktan og þrælskemmtilegan tölvuleik, sem spilast í rauninni út eins og löng bíómynd sem einkennist af litríkum persónum, ágætis grunnhugm…
Hér er hugmynd! Hvað með að taka ótrúlega þekktan og þrælskemmtilegan tölvuleik, sem spilast í rauninni út eins og löng bíómynd sem einkennist af litríkum persónum, ágætis grunnhugmynd og fínni blöndu af hryllingi og rugli, og búa síðan til kvikmynd sem á fáránlega lítið sameiginlegt með leiknum…
Until Dawn er ekkert alslæm mynd í sjálfu sér. Hvorki góð né glötuð. Hún er bara rosalega léleg ‘Until Dawn mynd’.
Grunninum er breytt, plottinu er breytt, persónum er skipt út fyrir miklu flatari karaktera (með einni undantekningu), andrúmsloftið á lítið sameiginlegt með upprunanum og atburðarásin fer svoleiðis í þveröfuga átt frá markmiði tölvuleiksins að eftir stendur ofsalega lítið sem réttlætir titilinn. Ef þessi mynd hefði heitið eitthvað annað og breytt einu eða tvennu í tengslum við ógnvald sögunnar, þá hefði niðurstaðan verið í töluvert betri stöðu. Þá hefði verið betra að meta ræmuna sem stórfína æfingu í mismunandi geirum (e. ‘genre exercise,’ ef svo mætti segja) frekar en að meðtaka allt ruglið sem þessa Until Dawn beinagrind frá Temu sem eftir stendur.
Vissulega ætti mynd að geta staðið sjálfstæð án þess að vera hlekkjuð einhverjum óþörfum samanburði við leikinn, en þegar myndin reynir að hlaða sig með ‘páskaeggjum’ og þvinguðum tengingum við upprunalega vörumerkið, er svolítið erfitt að aðskilja þetta tvennt. Auk þess var leikurinn virkilega, VIRKILEGA vinsæll, svo það er ekki beinlínis verið að svíkja einhverja ‘niche’ hópa.
Ef viðkomandi hefur aldrei spilað leikinn, er ólíklegt að þessi bíómynd sparki í gang einhvern brjálaðan áhuga til að rétta því við. Ef viðkomandi hefur spilað leikinn, þá er ótakmarkað hversu langt frústeringin nær út frá því hvernig hér er algjörlega happ og glapp hvenær leikurinn er notaður til fyrirmyndar og ‘lore’ tenginga. Hins vegar, ef viðkomandi er á ungum aldri og lítið sem ekkert séð af hryllingsmyndum, þá gæti Until Dawn hitt fullkomlega í mark.
Þessi mynd er ferlega aum og mild þegar kemur að drunga eða viðbjóði, en hún má eiga það að vera lífleg og stöku sinnum fersk í ‘time-loop’ nálguninni; hún er allavega uppfull af fríkuðum dauðasenum, fjölbreytni og nokkrum ágætis leikurum sem gera eins mikið og hægt er að gera við ferlega lítið (Odessa A’zion og Ji-Young Yoo eru svona helstu nöfnin þar). Svo er auðvitað meira en kærkomið að hafa Peter Stormare á svæðinu sem Dr. Alan Hill, aðallega til að innsigla lágmarks-tengivinkil við tölvuleikinn og karakterinn sem hann lék, en viðvera hans leysist hratt upp í tómt loft og frekar bjánalega tilraun til að koma peppi í aðdáendur tölvuleiksins. En litlir sigrar eru litlir sigrar, og betra er að hafa vannýttan Stormare frekar en engan.
Líkt og gerist í tölvuleiknum fer lokaspretturinn að gefa í og fókusa á svokallaðar Wendigo skepnur, sem var geggjuð og truflandi vending í leiknum en í bíómyndinni missa þessi óféti stórlega marks. Það er við flata atmóið að saka. Leikstjórinn David F. Sandberg (Lights Out, Shazam! ofl.) virðist óska meira eftir stemningu í líkingu við The Descent frekar en að blása umræddum tölvuleik til lífs á skjánum en allt undir taumhaldi hans skortir rétta drungann en gengur annað slagið upp í ógeðisflippi í anda Happy Death Day eða Sam Raimi á yngri árum sínum. Undir betri kringumstæðum væri ídeal að samsuðan af sprelli og óhugnaði hefði gengið upp í sama pakkanum, en í ljósi letinnar í handritsskrifunum – í bland við holurnar í plottinu – verður það að segjast ásættanlegt að myndin detti aldrei út í ólgandi leiðindi. Ef út í það er farið er þetta með hressari og skemmtilegri hrollvekjum síðustu missera sem varla er samt hægt að mæla með. Ef eitthvað er til í því.
Until Dawn myndin er asnalega meinlaus en á köflum fjörugur smakk-platti af hryllingsstílum, frá slasher- til splatter- og skrímslamynda, meira að segja með smá ‘found footage’ föndri í kaupbæti. Það er óneitanlega margt gotterí að finna í praktískum hönnunum þarna og effektum sem gætu glatt einstaklinga sem fá gott kikk út úr því að sjá fratleiðinlegar persónur deyja síendurtekið í tímalúppu-ruglinu. Meira en það er því miður ekki í boði, þannig að eftir stendur skítþunn stúdíó-hrollvekja sem bæði gælir við nýjungar en að sama skapi snýst í klisjukenndum hjólförum.
Tölvuleikurinn var fjarri því að vera gífurlega frumlegur eða stórkostlegur, en að minnsta kosti var hann ekki auðgleymanlegur og í það minnsta var heilmikið lagt í andrúmsloftið. Það að Until Dawn bíómyndin skilji svona fáránlega lítið eftir sig er eiginlega mesta syndin, og sóunin. Í þessu tilfelli hefði sennilega verið skemmtilegra að fá ömurlega mynd sem væri meira í takt við leikinn í stað þess að fá flatt ‘cash-grab’ miðjumoð sem reynir sitt allra besta til að vera eitthvað allt öðruvísi.
Until Dawn er ekkert alslæm mynd í sjálfu sér. Hvorki góð né glötuð. Hún er bara rosalega léleg ‘Until Dawn mynd’.
Grunninum er breytt, plottinu er breytt, persónum er skipt út fyrir miklu flatari karaktera (með einni undantekningu), andrúmsloftið á lítið sameiginlegt með upprunanum og atburðarásin fer svoleiðis í þveröfuga átt frá markmiði tölvuleiksins að eftir stendur ofsalega lítið sem réttlætir titilinn. Ef þessi mynd hefði heitið eitthvað annað og breytt einu eða tvennu í tengslum við ógnvald sögunnar, þá hefði niðurstaðan verið í töluvert betri stöðu. Þá hefði verið betra að meta ræmuna sem stórfína æfingu í mismunandi geirum (e. ‘genre exercise,’ ef svo mætti segja) frekar en að meðtaka allt ruglið sem þessa Until Dawn beinagrind frá Temu sem eftir stendur.
Vissulega ætti mynd að geta staðið sjálfstæð án þess að vera hlekkjuð einhverjum óþörfum samanburði við leikinn, en þegar myndin reynir að hlaða sig með ‘páskaeggjum’ og þvinguðum tengingum við upprunalega vörumerkið, er svolítið erfitt að aðskilja þetta tvennt. Auk þess var leikurinn virkilega, VIRKILEGA vinsæll, svo það er ekki beinlínis verið að svíkja einhverja ‘niche’ hópa.
Ef viðkomandi hefur aldrei spilað leikinn, er ólíklegt að þessi bíómynd sparki í gang einhvern brjálaðan áhuga til að rétta því við. Ef viðkomandi hefur spilað leikinn, þá er ótakmarkað hversu langt frústeringin nær út frá því hvernig hér er algjörlega happ og glapp hvenær leikurinn er notaður til fyrirmyndar og ‘lore’ tenginga. Hins vegar, ef viðkomandi er á ungum aldri og lítið sem ekkert séð af hryllingsmyndum, þá gæti Until Dawn hitt fullkomlega í mark.
Þessi mynd er ferlega aum og mild þegar kemur að drunga eða viðbjóði, en hún má eiga það að vera lífleg og stöku sinnum fersk í ‘time-loop’ nálguninni; hún er allavega uppfull af fríkuðum dauðasenum, fjölbreytni og nokkrum ágætis leikurum sem gera eins mikið og hægt er að gera við ferlega lítið (Odessa A’zion og Ji-Young Yoo eru svona helstu nöfnin þar). Svo er auðvitað meira en kærkomið að hafa Peter Stormare á svæðinu sem Dr. Alan Hill, aðallega til að innsigla lágmarks-tengivinkil við tölvuleikinn og karakterinn sem hann lék, en viðvera hans leysist hratt upp í tómt loft og frekar bjánalega tilraun til að koma peppi í aðdáendur tölvuleiksins. En litlir sigrar eru litlir sigrar, og betra er að hafa vannýttan Stormare frekar en engan.
Líkt og gerist í tölvuleiknum fer lokaspretturinn að gefa í og fókusa á svokallaðar Wendigo skepnur, sem var geggjuð og truflandi vending í leiknum en í bíómyndinni missa þessi óféti stórlega marks. Það er við flata atmóið að saka. Leikstjórinn David F. Sandberg (Lights Out, Shazam! ofl.) virðist óska meira eftir stemningu í líkingu við The Descent frekar en að blása umræddum tölvuleik til lífs á skjánum en allt undir taumhaldi hans skortir rétta drungann en gengur annað slagið upp í ógeðisflippi í anda Happy Death Day eða Sam Raimi á yngri árum sínum. Undir betri kringumstæðum væri ídeal að samsuðan af sprelli og óhugnaði hefði gengið upp í sama pakkanum, en í ljósi letinnar í handritsskrifunum – í bland við holurnar í plottinu – verður það að segjast ásættanlegt að myndin detti aldrei út í ólgandi leiðindi. Ef út í það er farið er þetta með hressari og skemmtilegri hrollvekjum síðustu missera sem varla er samt hægt að mæla með. Ef eitthvað er til í því.
Until Dawn myndin er asnalega meinlaus en á köflum fjörugur smakk-platti af hryllingsstílum, frá slasher- til splatter- og skrímslamynda, meira að segja með smá ‘found footage’ föndri í kaupbæti. Það er óneitanlega margt gotterí að finna í praktískum hönnunum þarna og effektum sem gætu glatt einstaklinga sem fá gott kikk út úr því að sjá fratleiðinlegar persónur deyja síendurtekið í tímalúppu-ruglinu. Meira en það er því miður ekki í boði, þannig að eftir stendur skítþunn stúdíó-hrollvekja sem bæði gælir við nýjungar en að sama skapi snýst í klisjukenndum hjólförum.
Tölvuleikurinn var fjarri því að vera gífurlega frumlegur eða stórkostlegur, en að minnsta kosti var hann ekki auðgleymanlegur og í það minnsta var heilmikið lagt í andrúmsloftið. Það að Until Dawn bíómyndin skilji svona fáránlega lítið eftir sig er eiginlega mesta syndin, og sóunin. Í þessu tilfelli hefði sennilega verið skemmtilegra að fá ömurlega mynd sem væri meira í takt við leikinn í stað þess að fá flatt ‘cash-grab’ miðjumoð sem reynir sitt allra besta til að vera eitthvað allt öðruvísi.
