Michael (2025)

Ævisögumyndir um tónlistarfólk eru með einsleitari flokkum kvikmynda, af stærsta sarpi þeirra að dæma. Formúlan selur þó og áhorfendur vilja sjaldnast sjá einhverja djúpkrufningu á artistum sem það fílar, heldur í mesta lagi skvettu af breyskum mannúðleika og ofar öllu áherslu á vinsælu lögin þar sem nostalgían stýrir öllu.

En það er til örugg formúla og síðan er til enn öruggari formúla sem sleppir öllum broddi og mannlegheitum. Þarna kemur kvikmyndin Michael dansandi inn eins og kölluð; hún er berþunn, tiltölulega drama- og átakalaus, auðmelt, fjölskylduvæn, kraftlaus og snyrtilega pökkuð inn sem söluvara til að áhorfandinn tjútti með smellunum sem hann þekkir.

Michael er ekki kvikmynd, heldur bara samansafn af lauslega tengdum stikkpunktum um fjölskyldu og feril tónlistargoðsins umdeilda. Myndin er óneitanlega vel leikin; Jaafar Jackson kemur með afbragðs eftirhermu á frænda sínum og Colman Domingo stelur klárlega öllum sínum senum sem vægðalausi (en vatnsþynnti, í þessu tilfelli…) pabbi hans. Sum tónlistarnúmerin í myndinni eru vissulega orkurík og peppandi en samskonar ánægju er að finna með því að skoða haug af Michael Jackson myndbönd á YouTube.

Ef Michael hefði spreytt sig betur í kvikmyndagerðinni, tilfinningum og frásagnarstíl hefði útkoman getað orðið meira í líkingu við hina frábæru Better Man (sem því miður fullfáir hafa séð…). Þessi tveggja klukkustunda seta er að vísu fjarri því að vera leiðinleg en á móti kemur sterkari tilfinning reglulega upp þar sem heilmiklu tækifæri var sóað til að kafa betur og dýpra ofan í persónuleika aðalfígúrunnar, eða í það minnsta segja almennilega sögu. En best er að meta þessa mynd fyrir nákvæmlega það sem hún er; huggunarmatur. Ef ekki þá ungbarnamatur.