The Limey (1999)

Steven Soderbergh sýnir það og sannar hér, að hann er einn af ferskustu kvikmyndagerðarmönnum Bandaríkjanna í dag. The Limey er stórskemmtileg kvikmynd um aldraðan enskan síbrotamann, sem heldur til Bandaríkjanna um leið og hann fréttir, að dóttir hans hafi látist þar í bílslysi, en hana hafði hann ekki séð síðan hann var sendur í fangelsi, þegar hún var enn á barnsaldri. Englendingurinn sannfærist brátt um, að sambýlismaður dótturinnar eigi sök á dauða hennar og strengir þess heit að hefna sín á honum. Það er þó hægara sagt en gert, því sambýlismaðurinn er bæði moldríkur og vel varinn. Sjálfsagt gefur þetta efniságrip allt annað en frumleika til kynna, en strax í upphafi myndarinnar er ljóst, að Soderbergh fer ótroðnar slóðir, slíkt er handbragð hans. Handritið er hnyttið og atburðarrásin kemur oft skemmtilega á óvart. Sagan er þó ekki alltaf sýnd í samfelldri tímaröð og myndskotum úr ýmsum mikilvægum atriðum er einatt bætt inn í önnur. Í raun er sem aðalsöguhetjan sé allan tímann að rifja upp liðna atburði, því myndskot frá lokum myndarinnar eru sýnd um hana alla. Sömuleiðis brýtur Soderbergh upp alla hefðbundna frásagnarmáta með því að aðkilja hvað eftir annað hljóð frá mynd, þannig að persónurnar eru til dæmis sýndar langtímum saman þöglar um leið og við heyrum samtöl þeirra. Boorman og Losey notuðu reyndar báðir þennan stíl, en Soderbergh gengur samt mun lengra en þeir. Leikararnir eru auk þess allir góðir, sérstaklega þó þeir Terence Stamp, Peter Fonda og Joe Dallesandro, enda gamlir í hempunni. The Limey er mjög góð kvikmynd, sem er vel þess virði að sjá.