Frequency (2000)

Myndin Frequency kom mér verulega á óvart, ég kíkti bara á þessa mynd útaf það var ekkert annað í sjónvarpinu og ég vissi ekkert hvernig mynd þetta var. Það kom mér á óvart að þetta var bara mjög góð mynd með Dennis Quaid(The Day After Tomorrow) og James Caviezel(The Passion Of The Christ) í aðalhlutverki. Hún fjallar um mann sem er rúmlega þrítugur og er lögreglumaður(James Caviezel) og hann finnur gamalt tæki sem var notað í gamla daga til þess að tala á milli staða. Hann prófar þetta tæki og talar við einhvern og það var faðir hans(Dennis Quaid) sem dó fyrir mörgum árum. Það þíddi að hann gat sagt föður sínum hvað hann þyrfti að gera til þess að hann mundi ekki deyja. Hann segir líka pabba sínum að hann gæti komið í veg fyrir mörg morð sem voru framin á þessum tíma sem faðir hans var í. Þá ætla ég ekki að segja meiri söguþráð svo ég spilli ekki fyrir þeim sem hafa ekki séð þessa mynd, ég gef þessari mynd þrjár og hálfa stjörnu.

Frequency er frekar skrítin mynd sem fjallar um mann sem nær sambandi við föður sinn gengnum gamla talstöð, en málið er að faðir hans dó fyrir 30 árum í eldsvoða. Hann er sem sagt að tala við föður sinn sem staddur er í fortíðinni en hann sjálfur í nútímanum. Í sameiningu koma þeir í veg fyrir dauða föðurins. Þetta hefur slæm áhrif því að nú fer allt líf sonarsins að breytast til verri vegar. Þá hefst kapphlaup við tímanum til að breyta fortíðinni þannig að framtíðin verði betri og allir verði happy. Nokkuð góð spennumynd, góð hugmynd, fínn söguþráður sem er raunsænari en flestar þeir myndir sem fjalla um álíka efni. Vel þess virði að sjá hana því hún er hin fínasta skemmtun.

Vinir mínir sem höfðu séð þessa mynd mæltu eindregið með henni og sögðu að hún væri besta mynda ársins. Að sjálfsögðu lætur maður til leiðast að fara að sjá mynd sem fær svona meðnæli. Það var sennilega vegna þessara væntinga sem ég varð fyrir hálfgerðum vonbrigðum. Frequency er byggð á mjög góðri hugmynd. John Sullivan (Jim Caviezel) er lögga í New York. Lífið er hálfömurlegt; kærastan nýfarin frá honum og hann er frekar niðurdreginn. Dag einn rekst hann á gamalt amatör-radíó sem pabbi hans hafði átt. Frank Sullivan (Dennis Quaid) var slökkviliðsmaður sem dó 30 árum áður í eldsvoða. John hefur aldrei náð sér eftir föðurmissinn. Hann fer að eiga við radíóið, og vegna óvenju sterkra sólarstorma, sem framkalla m.a. norðurljós yfir New York, nær hann sambandi við föður sinn, 30 árum áður. John tekst að vara föður sinn við eldsvoðanum og viti menn, Frank lifir af. John eignast nýjar minningar og Frank lifir 20 ár í viðbót. Hérna hefðu margar myndir endað, en það er fyrst hér sem söguþráðurinn í Frequency byrjar í alvöru. Vegna þess sem þeir feðgar gerðu breytist sagan. John uppgötvar að móðir hans hafði verið myrt í staðinn og hún var fjórða fórnarlamb fjöldamorðingja sem, samkvæmt óbreyttum gangi mála, hafði aðeins drepið þrisvar og svo hætt. Nú verða þeir feðgar að vinna saman til að bjarga móðurinni og handsama morðingjann. Hugmyndin er mjög góð og það hefði verið hægt að gera sérlega snúna og óvænta spennumynd. Og það tekst vel framan af. Því miður rennur síðasti hálftíminn út í talsverða vitleysu, og lokaspennuatriðið er frekar fyrirsjáanlegt. Og síðustu 3 mínúturnar eru ófyrirgefanlegar; ég ráðlegg öllum að hlaupa út úr bíóinu um leið og væmnin tekur yfir. Bjakk. Gregory Hoblit (Primal Fear, Fallen) er greinilega góður leikstjóri, sérstaklega þegar kemur að óvæntum plottum. Quaid og Caviezel eru ágætir, þetta er engin Óskarsmynd en samt fínasta afþreying. En ég endurtek: forðið ykkur áður en væmnin byrjar, hún eyðileggur minninguna af ágætri mynd.