Backrooms (2026)

Ein skemmtilegasta staðreyndin úr kvikmyndagerð síðari ára er eflaust sú að leikarar og tökulið voru síendurtekið að villast á Backrooms settinu. Það gæti að minnsta kosti ekki verið meira við hæfi, en þar að auki telst það til sturlaðrar staðreyndar að leikstjórinn Kane Parsons var aðeins 19 ára gamall á meðan hann sat við stjórnvölinn á sinni fyrstu kvikmynd. Mynd sem nú hefur vakið heimsathygli og skilað gríðarlegu magni seðla í peningakassann.

Skemmst er að segja frá því að Backrooms lenti í kvikmyndahúsum með miklu ‘hæpi’. Stuttmyndirnar frá Parsons hafa hrellt ófáu einstaklingana og með myndinni sjálfri er ímyndunaraflið allt annað en tómt. Í allra versta falli er þetta einstök og frumleg tilraun til nýjungar á markaði hryllingsmynda.

Backrooms er hressandi, skemmtilega abstrakt og leikur sér að ýmsum pælingum sem spila með ákveðna sálfræði og ótta. Leikstjórnin hjá Parsons rýkur af sjálfsöryggi og mátulega miklum óþægindum. Innihaldslega séð er ýmist ábótavant í vissri persónudýnamík og þegar líður á aftasta hluta myndarinnar verða gallsúr og galnar hugmyndir örlítið kraftlausar og hallærislegar. Bestu augnablikin koma þó í formi svokallaðra ‘found footage’ sena en á þeim tímum magnast drunginn og andrúmsloftið fullkomlega.

Sem æfing í stíl, hugmyndum og þemun er heilmikið til að dást að en erfiðara er að mæla með heildarpakkanum öllum. Backrooms er klárlega þess virði að sjá og vinsældir hennar eru ekki óskiljanlegar þó handritið hefði alveg mátt þola lengri tíma í ofninum. Það verður að vísu fróðlegt og forvitnilegt að sjá hvað verður gert úr grunnhugmyndinni seinna meir þegar óhjákvæmilegu framhaldsmyndirnar líta dagsins ljós.