Someone Like You... (2001)

Þar sem eingöngu strákar hafa skrifað þessa mynd, þá held ég að það sé kominn tími á að verja hana aðeins. Jane verður yfir sig ástfangin af Ray og fyrstu vikurnar eru sæluvíma. Svo þegar hún hefur rétt svo sagt upp íbúðinni sinni til að flytja inn með honum, þá segist hann vera aftur byrjaður með sinni gömlu kærustu. Þetta er grundvöllur þess sem á eftir kemur. Til að reyna að krafsa sig út úr gríðarlegri vanlíðan sem fylgir í kjölfarið á þessum hræðilegu svikum, oj bara, þá setur Jane fram alveg fáránlega kenningu um karlmenn. Ef hún getur gert þá alla að skrímslum, þá er það ekki hún sem er misheppnuð, ekki hún sem er hafnað, heldur karlmenn sem eru gallaðir. Sorrý strákar, en þessa taktík nota mjög margar (en ekki allar) konur til að komast í gegnum fyrstu og þyngstu stigin af ástarsorg. Hér er það tekið skrefinu lengra, reyndar, og íkt til að skapa gamanmynd. Kenningin er kjánaleg, en virkar eins og nýju fötin keisarans, sem er alltaf fyndin og nauðsynleg saga við og við. Jane sumsé þykist vera einhver voða menntaður sálfræðingur og kenningin verður aðalumræðuefnið í öllum kjaftaþáttum og allt þetta wannabe lið þykist trúa henni.

Eddie hefur líka lent í særindum, en tekst á við það með því að stunda mikið af skyndikynnum, eitthvað sem sumir (alls ekki allir) strákar gera til að komast í gegnum ástarsorg.

Jane fær að leigja hjá honum herbergi þegar hún missir íbúðina og hver vill giska á hvað gerist? Fyrirgefiði strákar, en mér fannst augljóst hvernig myndin myndi enda um það bil allan tímann. Engin þruma úr heiðskíru lofti hér.

Sumsé, fyrir stelpur er þessi yfir meðallagi og Hugh Jackman er næg ástæða til að sjá hana ;) Strákar þurfa að passa sig að móðgast ekki, ef þeir ákveða að gefa henni séns. Keisarinn er allsber.

Þessi mynd var um konu sem fer í ástarsorg eftir að henni var sagt upp af kærastanum. Hún býr þá til kenningar um að karlmenn séu eins og naut. Þ.e. ríði bara sömu konunni einu sinni. Svolítið ýktar persónur en myndin er þó ágæt.

Far slök rómantísk gamanmynd um konu nokkra sem fer illa út úr ástarsambandi og finnur upp kenningu um að karlmenn hafi innbyggða þörf fyrir að sofa hjá eins mörgum konum og þeir geta og helst aldrei þeirri sömu tvisvar. Einhversstaðar í bakgrunninum þróast ástarsamband milli hennar og kvennsama meðleigjandans og það þarf ekki að hafa mörg orð um hvernig þetta endar allt. Ashley Judd og Greg Kinnear eru frekar litlaus en Hugh Jackman og Marisa Tomei eru aftur á móti eitt af því fáa sem gerir þessa mynd þess virði að sjá. Mér fannst þessar kenningar sem koma fram um karlmenn mjög yfirborðskenndar og þrátt fyrir að þessi boðskapur sé meira eða minna dreginn til baka áður en yfir lýkur þá eru þeir karlmenn sem sjá þessa mynd í raun að borga fyrir að láta móðga sig. Rómantíski söguþráðurinn er einnig útþynntur og endirinn kemur eins og þruma úr heiðskíru lofti. Ef til vill er þetta ágætis saumaklúbbamynd, en að öðru leiti get ég ekki mælt með henni.