Rollerball (2002)

Death Race 2000 og The Running Man fjalla báðar um ofbeldisfulla sjónvarpsþætti sem eru vinsælir, í Death Race var kappakstur, þar fengu keppendurnir stig fyrir að ‘eyða’ mótherjum sínum og enn meir stig fyrir að keyra yfir fólk (börn og gamalt fólk gáfu flest stig ef ég man rétt), í The Running Man voru keppendurnir eltir upp af fólki í sérkennilegum búningum sem reyndu að drepa þá sem kepptu. Núna er Rollerball komin, endurgerð af kvikmynd með sama titil sem var eftir Norman Jewison og skartaði James Caan í aðalhlutverki. Í leiknum Rollerball keppa tvö lið, hvert í fáránlegum búningum. Allir virðast vera á hjólaskautum en allavegana 2 í hvoru liði á mótorhjólum, svo fara allir í hringi á braut á meðan þau reyna að koma að koma járnkúlu á stóran gull disk, ef þau henda kúlunni nógu fast þá koma flugeldar og þau fá stig. Allt er þetta gert á mjög ofbeldisfullan hátt, þessi leikur var gerður miklu skemtilegri þegar hann var kallaður Quiddich í Harry Potter bókunum og myndinni.


Rollerball leiknum er stjórnað að Petrovich (Jean Reno). Reno er gerður mjög rússneksu með því að láta hann vera með yfirvaraskegg og sérkennilegan hreim. Rollerball leikurinn er líka bara spilaður í mjög mið Asískum löndum. Þessum löndum sem engin getur talað ensku, þá sérstaklega erfið orð eins og “Jon-a-than”. Petrovich fylgist með leiknum með framtíðar viðskiptavinum, hann horfir líka á skjá sem sýnir vinsældir þáttarins(Instant Global Rating.), í hvert skipti sem eitthvað ofbeldisfullt gerist hækkuðu vinsældir þáttarins, það þýðir að árið 2005 mun fólk geta fundið á sér þegar einhvað ofbeldis fullt hefur komið á skjáinn og kveikir strax á.


Petrovich vill fá þættina á Bandarískt sjónvarp en til þess þarf hann meiri vinsældir og til að fá meiri vinsældir verður hann að fá meira blóð og ofbeldi.


Ójá, það var líka kynnir leikin af Paul Heyman, Paul er alvöru kynnir í WWF eða “wrestling” einsog það er kallað. Það hefur reynst honum vel því hann lætur alveg eins og WWF kynnar, alltaf jafn hissa þegar einhvað gerist.


Það er margt slæmt við þessa mynd, eitt það augljósasta er leikaravalið. Chris Klein leikur ‘hetjuna’. Þetta hlutverk var ætlað Arnold Schwarzenegger týpu, Chris Klein minnir mig meira á Ajax úr teiknimyndunum um Duckman heldur en Arnold Schwarzenegger.


Handritið og söguþráðurinn er eitt það þynnsta sem ég hef séð lengi, það mætti halda að engin hafi í raun lesið það áður en myndin var gerð. Persónurnar, hafa jú allar sitthvor nöfnin en það er það eina sem skilur þær að. Kvikmyndatakan var enn verri, ég hélt á tímabili að það væri eitthvað að sýningartækinu í Smárabíó, þá sérstaklega í löngu atriði sem var tekið upp með “night vision”, allt grænt og óskírt. Svo var nátturulega fyllt upp í myndina með endalausum rokk lögum.


Ég veit ekki hvað skeði við framleiðslu þessara myndar, leikstjórinn John McTiernan hefur áður gert myndir eins og Predator, The Hunt for Red October og Die Hard(1og 3), ekki voru þetta slæmar myndir.


Svo það allra versta við myndina var að hún er næstum 2 klukkutímar! Horfiði frekar á Euro Sport og Mtv til skiptist í staðinn fyrir að eyða peningnum ykkar í þetta, ef ég má kalla það, rusl.



sbs.is

Rollerball lítur út fyrir að vera eitthvað sem farið hefur í framleiðslu án handrits. Maður hefur nú séð margar Hollywood hasarmyndir sem þjást af slöppu og heimskulegu handriti, en Rollerball toppar í raun allt það lélega sem ég hef séð undanfarna mánuði í þeim geira, og er bara vægast sagt óáhorfanleg til áhorfs. Myndin er svo hryllilega léleg að ég var næstum því kominn í hláturskast. Samtölin eru meðal þeirra heimskulegustu sem hafa verið skrifaðar, og hvergi finnst söguþráður í myndinni. A.m.k. tók ég ekki eftir neinum. Klippingarnar eru líka hálf hallærislegar, og þær geta orðið virkilega óþolandi í ofbeldisatriðum, þar sem þær verða of hraðar og er erfitt að skynja hvað er á seiði. Svo skil ég ekki hvað í fjandanum "night vision-atriðið" átti að þýða. Chris Klein er stanslaust að endurtaka leik sinn úr fyrri myndum sínum, og er þess vegna alltaf eins, en einhverra hluta vegna tekst honum að standa sig mun verr hér en venjulega. Jean Reno er ekki mikið skárri (og maður var farinn að vonast til að hann gæti bjargað myndinni), og leikur eitt leiðinlegasta illmenni sem sést hefur í kvikmynd, punktur. LL Cool J á þó nokkur ágæt móment, og Rebecca Romijn-Stamos er með flottan kropp en því miður fer leikur hennar svakalega í taugarnar á mér. Rollerball átti upprunalega að vera með R (b.i. 17 ára) aldursstimpilinn í USA, en hún var mikið klippt niður og því komst hún ekki svo hærra en með PG-13 (það voru aðallega nektaratriðin hjá Stamos sem voru klippt niður - þó að nokkrir bútar af þeim senum séu eftir í þessari útgáfu). En hún er samt sem áður mjög ofbeldisfull, og persónulega finnst mér hún vera OF ofbeldisfull til að eiga skilið aldursstimpilinn sem hún fékk vestanhafs. Tónlistin er betri en myndin á skilið, og sviðsmyndirnar eru ekki af verri endanum. John McTiernan er bókstaflega búinn að rústa ferlinum sínum hér, og það er staðreynd sem maður á ansi erfitt með að kyngja, miðað við hversu margar þrælfínar spennumyndir hann hefur fært okkur (Die Hard, The Hunt for Red October, Predator o.fl). Fyrir þá sem sækjast eftir spennu sem er peninganna virði, þá mæli ég frekar með Blade II, því Rollerball bara 90 mínútna rusl sem gleymist fljótt sem er líklegri til að flokkast undir gamanmyndageirann á vídeóleigunum. Það er allavega mikið hægt að hlæja að henni.2/10

Það að menn skulu leggja út í að gera mynd eins og þessa vellu er mér ráðgáta. Eins og komið hefur fram byggist myndin að hluta á samnefndri mynd sem gerð var árið 1975, er það með ólíkindum að menn eins og John McTiernan sem leikstýrði til að mynda The hunt for Red October geti ekki gert betur en raun ber vitni. Leikararnir eru allir eins og fastir í einhverju sem er fyrir neðan meðalmennsku en en á meðal leikara má nefna Chris Klein, LL Cool J og svo Rebeccu Romijn-Stamos. Í heildina er myndin afar vond og ótrúlegt að menn í Hollywood haldi að þetta gangi í almenning og ég ætla rétt að vona að þeir hafi rangt fyrir sér, annars verður ekki farandi í bíó næstu árin meðan svona myndir ganga yfir. Það væri kannski gott að eiga þessa inni eftir svona 20 ár þegar hún verður orðin svona hallærislega vond að maður geti hlegið að henni. En þangað til verður hún BARA VOND.

Það er ekki mikið gott hægt að segja um Rollerball. Frummyndin frá 1975 með James Caan var framúrstefnuleg á sínum tíma og talsvert flott gerð á mælikvarða þess tíma. Það er alveg hreint með ólíkindum að John McTiernan hafi leikstýrt þessari endurgerð og mikil skömm fyrir mann sem hefur slatta af mjög góðum spennumyndum á ferilskránni. Hugmyndin er jafnframt úr sér gengin. Einhvers staðar undir öllum hávaðanum, rokktónlistinni, lélega leiknum, og asnalegum klippingum leynist ádeila á fjölmiðla og sífellt lágkúrulegri múgsefjunardagskrárgerð. Hér er málið að framleiða alltaf meira ofbeldi til að fá fleiri sjónvarpsáhorfendur. Með þætti eins og Spy TV, Survivor, Temptation Island og Fear Factor í sjónvarpinu þessa dagana fellur Rollerball flöt. Við búum nú þegar við svona hugsunarhátt og myndin er svo mikil veimiltíta að ádeilan gengi hvort sem er ekki upp. Chris Klein sannar að hann getur ekki leikið; hann er alltaf eins. Það er alltaf svolítið gaman að LL Cool J en hann verður aldrei talinn á meðal bestu leikara okkar. Hvað á það að þýða að fela Rebeccu Romijn-Stamos undir ljótri hárkollu og afmyndandi andlitslýti? Er ekki tilgangurinn með henni að hafa eitthvað til að horfa á? Og Jean Reno á að skammast sín fyrir að taka þátt í svona bulli. Rollerball er ekkert nema eitt langt tónlistarmyndband - sem gerist í Mið-Asíu af einhverjum ástæðum - og ætti að fara beint á myndband. Myndin hefur samt þá afsökun að hún var klippt talsvert til að yngri áhorfendur gætu borgað sig inn. Kannski hún skáni eitthvað þegar maður sér óklipptu útgáfuna síðar meir.