Brotherhood of the Wolf (2001)

Sagan sem myndin segir frá er, þó ótrúleg sé er sönn! Það voru óútkýrð hrottaleg morð framin þarna á þessum tíma. Mér fannst myndin góð, nema þeir hefðu mátt sleppa því að sýna skrýmslið. Það er einhvern veginn meiri óhugnaður í því að ímynda sér það. En myndin er fín skemmtun og vel gerð.

Brotherhood of the Wolf er áhugaverð, en því miður misheppnuð, kvikmynd. Myndin er nokkurskonar blanda af ævintýramynd og hrollvekju en svo virðist sem að það hafi ekki nægt leikstjóranum, Christophe Gans, því hann reynir að hlaða pælingum ofan á pælingar án nokkurs árangurs, ég kem að því síðar. Rauði þráður myndarinnar er góður - tveir dularfullir menn koma til þorpsins Gevaudan til að ráða niðurlögum dularfulls skrímslis sem hefur verið að gæða sér á óheppnum konum og börnum í samfélaginu en það virðist forðast karlmenn. Annar mannanna, Mani, er bardagamaður af bestu gerð en hinn, Fronsac, er tungulipur og myndarlegur - týpískur frakki. Á fyrstu 10 mínútunum kemur myndin til skila skemmtilegri og dularfullri sögu - við erum spennt frá byrjun og viljum vita hvað mun gerast. Byrjunaratriðið hjálpar svo sannarlega til en þá sjáum við unga stúlku hakkaða í spað af óséða skrímslinu - þetta atriði er afskaplega vel gert, fallega tekið og slo-mo tæknin notuð óspart. Það bara synd að myndin nær aðeins einu sinni að jafna þetta atriði (flashback atriðið með litlu stelpunni) því eftir þessar fyrstu tíu mínútur versnar myndin stöðugt. Gallinn felst í því að Gans, ásamt meðhöfundi sínum Stéphane Cabel, reynir að gera myndina að einhverju meira en skrímslamynd - þeir reyna að bæta við einhverri þjóðfélagsádeilu sem meikar bara ekkert sens og er ádeilan veik og frekar tilgangslaus. Svo virðist sem að Gans hafi ekki þorað ganga nógu langt í flestum tilfellum. Sem skrímslamynd gengur Brotherhood alls ekki nógu langt þar sem allar útskýringar svíkja meira og minna lit (svo ekki sé minnst á það að þær eru allar frekar ótrúverðugar og ókláraðar) og öll ádeilan, eða það sem virðist vera ádeila, tapast algjörlega í kaosinu í endanum. Og talandi um endalokin á þessari mynd! Ég taldi a. M. k. þrjá mismunandi enda, sem væri ekki frásögum færandi ef ekki væri fyrir það að þeir eru allir meira og minna anticlimaxar sem lofa í byrjun góðu en renna út í sandinn þegar að lokum kemur. Allar tilraunir til að útskýra nokkurn skapaðan hlut eru bara fáránlegar, sérstaklega þegar litið er til þess að Gans og Cabel útskýra hluti sem þurfa ekki á útskýringum að halda en gleyma öðrum atriðum sem við viljum betur skýrð. Ég er ekki ennþá viss um hvað var að gerast í lokin. Bláendirinn eru þó samt alverstur, algjörlega út úr kú miðað við það sem á undan fór og algjörlega tilgangslaus. Svo er myndin líka allt of löng og verður alveg hrikalega langdregin þegar u.þ. B. tveir tímar eru búnir. Brotherhood of the Wolf er frábær mynd sem er föst inni í meðalmynd. Ef hún hefði verið klippt aðeins til (m. A. hin veika frásagnaraðferð - myndin er sögð í flashbacki) og hinu og þessu í sambandi við lokin hefði verið breytt þá væri hér á ferð algjört meistaraverk. Ef Gans og Cabel hefðu bara þorað að fara alla leið með skrímslahugmyndina og sleppt öllum mannlega hlutanum út úr þeirri sögu (eða bara útskýrt hana betur) þá hefði það reyndar verið nóg, en eins og hún stendur þá er Brotherhood óvenju fallega tekin mynd sem hefur lítið annað en útlitið með sér.

Hér er á ferðinni sérstaklega skemmtilegur bræðingur. Þessi mynd sameinar kung-fu mynd, hryllingsmynd, spennumynd, búningadrama og pólitískan trylli. Flest er vel gert, kvikmyndatakan er frábær, tónlistin til fyrirmyndar, og allt útlit myndarinnar er glæsilegt. Myndin er reyndar örlítið of löng, og manni finnst að kannski hefði mátt skera hana niður um kannski um það bil 20 mínútur. Einnig virtist sem leikstjórinn hefði haft um að velja fimm mismunandi enda, og í staðinn fyrir að velja einn, þá lét hann þá alla fylgja með. Þrátt fyrir það er um að ræða einhverja athyglisverðustu kvikmyndina í ár, og einnig er þetta fyrsta almennilega kvikmyndin sem B-myndahetjan Mark DeCascos hefur leikið í á öllum sínum lélega ferli.

Brotherhood of the Wolf eða Le Pacte des Loupes, eins og hún heitir á frummálinu er ein af þessum myndum sem kemur þér mjög á óvart. Hún gerist í litlu fjallahéraði í Frakklandi þar sem ófreskja herjar á íbúana. Inní blandast svo ástarsaga þó að hún sé ekki mjög sannfærandi þó hún bæti auðvitað miklu við söguna. Myndin er ótrúlega vel og skemmtileg tekin og stíllinn er mjög skemmtilegur. Hún er mjög raunveruleg og þú veist aldrei hvað á að halda og hverjum er hægt að treysta í henni. Handritið er ágætt og það eina sem hægt væri að finna að henni að hún er helst til löng. En annars er þetta mynd sem er vel þess virði að sjá og enginn gengur vonsvikinn út.

Ég vil ekki segja um hvað myndin fjallar í raun því að þegar ég sá hana vissi ég ekkert um hana. Þessi mynd er blanda af Patriot(með Mel Gibson) og Kiss of the Dragon(með Jet Li) nema allt á frönsku. Ég verð bara að segja að þetta er ein besta mynd sem ég hef séð og get ég mælt með henni fyrir ALLA. MUST SEE MOVIE