Spy Kids 2: The Island of Lost Dreams (2002)

Spy Kids 2 er eitthvað sem maður kallar saklaus traust fjölskylduskemmtun, enda hefur sérgrein hins bráðskemmtilega leikstjóra, Roberts Rodriguez, ávallt verið sú að skemmta fólki með fjölbreyttum og ferskum hætti. Hún er að mínu mati töluvert betri mynd heldur en sú fyrri, þótt það muni ekki miklu. Ég býst við að það sem gerir þetta að betri mynd er að hún fer aðeins óhefðbundnari leiðir en forverinn gerði. Spy Kids var skemmtileg, hröð, fyndin en allan tímann fremur standard í keyrslu. Spy Kids 2 fer algjörlega eftir heimagerðri uppskrift. Hún er litríkari, fjörugri, steiktari, innihalds- og hugmyndaríkari en almennt ánægjulegri. Húmorinn er líka prýðilega heppnaður. Svolítið barnalegur, en það er tilgangurinn. Brandararnir missa þó sjaldan marks og eru betur skrifaðir en maður venjulega tekur eftir. Tæknibrellurnar eru líka alveg stórskemmtilegar. Þær eru jú, hálf hallærislegar og virðast stundum vera úr 10 ára gamalli mynd eða meira, en það er víst bara hluti af gamninu (enda sterk tilvísun í Harryhausen-brellurnar) og það er vel augljóst að Rodriguez hafi sjálfur skemmt sér stórvel við gerð myndarinnar, sem og nánast ALLIR leikararnir. Þetta er hin besta skemmtun, fyrir unga sem aldna, stóra sem smáa og því skelli ég umsvifalaust meðmæli á hana. Það er einnig voða erfitt að standast þá freistingu að horfa á Antonio Banderas og Ricardo Montalban (Khan sjálfur) rífast eins og hundur og köttur.7/10

Robert Rodriguez er að gera geysiskemmtilega hluti með þessum öðrum kafla af áætluðum þríleik um spæjarakrakkana Carmen og Juni. Honum voru boðnir miklu meiri peningar til að gera þessa mynd númer tvö, en hann afþakkaði pent og ákvað að gera hana fyrir nákvæmlega sömu upphæð og hann gerði fyrstu myndina fyrir. Þetta gerði það að verkum að hann gat gert myndina nákvæmlega eins og honum sýndist, án þess að stúdíóið skipti sér of mikið af því hvað hann væri að gera. Hann fékk því frið til að láta ímyndunaraflið, sköpunargleðina, og ánægjuna af kvikmyndagerð ráða, og útkoman er hreint út sagt frábær skemmtun fyrir alla fjölskylduna. Þetta er ekta svona mynd sem foreldrar geta farið með krakkana sína á og skemmt sér jafnvel betur en þau. Krakkarnir sem fara með aðalhlutverkin í myndinni standa sig mjög vel, sem og allir aðrir leikarar. Steve Buschemi er sérstaklega alltaf skemmtilegur, og allir virðast hafa skemmt sér konunglega við gerð þessarar myndar. Allar brellur eru stórskemmtilegar, ekki endilega góðar, en skemmtilegar, frumlegar, og greinilega í anda Ray Harryhausen. Um er að ræða alveg hreint frábæra skemmtun, og maður uppgötvar aftur barnið í sér við að horfa á þessa mynd. Ráðlagt fyrir alla þá sem vilja glotta út í annað og skemmta sér vel.

Þetta er frábær mynd sem allir aldurshópar hafa gaman af.

Hún er létt,fyndin,spennandi og skemmtileg.Carmen og Juni eru enn í mikilvægu hlutverki njósnara eins og í 1. myndinni.

En þau vilja mikilvægari verkefni (ekki aulaverkefni eins og Carmen kallar þau).En það eru aðrir njósnarar sem þau þurfa að keppast á við um verkefni.Ekki er það betra að Juni lendir í leiðinlegum vandræðum þar sem sökinni er komið á hann.En ég segi ekki meira . Nema Að . Þetta er frábær skemmtun fyrir alla aldurshópa.

Ég mæli eindregið með því að þið skellið ykkur í bíó á bráðskemmtilega mynd.

Það er hressandi að sjá myndir sem eru gerðar af sköpunargleði, lífsorku, og óbeisluðu ímyndunarafli. Miramax er náttúrulega bara að hugsa um gróðann sem á eftir að skila sér í kassann, en leikstjórinn Robert Rodriguez hefur skapað sér sinn eigin stíl með því að útfæra í myndum sínum hugmyndir og minningar sem hann eignaðist með því að horfa á Hollywood-myndir þegar hann var yngri. El Mariachi og Desperado, From Dusk Till Dawn, The Faculty (ein af mínum uppáhaldsmyndum), og Spy Kids eru allar sprottnar úr hugarheimi Rodriguez og það er óhætt að segja að þær skipi sér allar sess í ákveðnum flokki mynda sem eiga rætur sínar að rekja til gullaldar bíómyndanna. Spy Kids sló óvænt og allhressilega í gegn í fyrra og framhaldið heldur áfram þar sem frá var horfið með njósnurunum í Cortez-fjölskyldunni, þeim Carmen, Juni, Gregorio, og Ingrid. Í þetta skiptið bætast við amma og afi, litlir njósnaraandstæðingar, klikkaður prófessor (Steve Buscemi, einn af félögum Rodriguez), og nýr illa innrættur óvinur (Mike Judge, maðurinn á bak við Beavis & Butt-head, King of the Hill og Office Space), auk þess sem Cheech Marin og Alan Cumming úr fyrri myndinni skjóta upp kollinum. Rodriguez er ekki að skemmta sjálfum sér minna en áhorfendum með þessu myndum, og hann notar viljandi hálfkjánalegar tæknibrellur sem minna á klassískar brellur Ray Harryhausen (sem sjást í gömlum snilldarmyndum eins og Krull, Jason and the Argonauts, og Clash of the Titans). Spy Kids 2 er hreinræktuð skemmtun frá skemmtilegum leikstjóra sem er væntanlegur með tvær nýjar myndir (Spy Kids 3 og Once Upon a Time in Mexico) sem ég mun ekki hika við að sjá.