Noi the Albino (2003)

Eitt af bestu íslensku myndum sem hafa verið gerðar. Tómas Lemarquis leikur Nóa, vandræðaungling sem gengur mjög illa í skólanum. Skólasálfræðingurinn frá Reykjavík telur hann snilling en flestir kennarar fyrirlíta hann. Hann á heima einn með ömmu sinni sem karakterinn hjá henni er vel skrifaður en ekki nógu vel leikin. Nói hittir stelpu sem vinnur í sjoppu og verður skotinn í henni en faðir hennar er illræmdur bókabúðeigandi. Þröstur Leó Gunnarson er að mínu mati besti leikarinn og það er engin furða að hann fékk Edduverðlaun fyrir leik sinn. Eftir nokkur ár verður myndin örugglega orðin klassík og hún verður kannski tilnefnd til Óskarsverðlauna árið 2004.

Ótrúlega falleg og vel gerð mynd sem fer beint á topp fimm af bestum íslenskum myndum. Allar samræður í myndinni eru ótrúlega skemmtilegar og leikararnir allir sína stórleik hvort sem það er aðalhlutverk eða aukahlutverk. Tónlistin spilar stórt hlutverk og nýtur sín vel og á réttum stundum. Þessi mynd á öll verðlaun skilið. Hiklaust fjórar stjörnur.

Ein besta Íslenska mynd sem ég hef lengi séð. Tómas Lemarquis er frábær leikari og leikur hlutverkir alveg uppá tíu komma fimm.

Þetta er mynd sem fær mann til að hugsa, fyndin en um leið umhugsunarverður söguþráður sem gerir myndina af því sem hún er.

Mynd sem maður lifir sig 100% inn í og finnur til með öllum persónum hennar, en spennan leysist alltaf reglulega upp í góðan Íslenskan húmor sem er auðvitað það besta sem mynd getur boðið upp á.

Ég mæli eindregið með henni fyrir alla.

Þessi kvikmynd um Nóa Albínóa er að mínu mati alger tímamótamynd í sögu íslenskra kvikmynda.

Þarna kemur fram ungur leikstjóri; Dagur Kári og einnig frábær leikari að nafni Tómas Lemquist.

Bestur var þó hin reyndi leikari Þröstur Leó.

Myndinn er í í einu orði meistaraverk með góðri tónlist.

Þessi mynd er mun betri en ofklipptar gerfi glamúrmyndir s.s Bad Boys,Sea Biscuit,Hafið.

Mér finnst þessi mynd hafa allt til að bera. Nói albínói vekur fólk í rauninni til umhugsunar um tilvist fólks sem á í vanda. Lífið er ekki nefnilega ekki fullkomið. En maður verður að taka sér klukkutíma eða meira til að hugsa um myndina og nú finnst mér ég skilja Nóa.


Eftir myndina fór ég niður á Hlemm og sá þar róna og það fullan að auki. Hann var alveg að detta um sjálfan sig. Það fékk mig til að hugsa um það að það sem Nóa vantaði var einhvern sem gæti hjálpað honum út úr þessari sjálfsheldu. Hann var fastur í gildru föðurins. Möguleikar hans um að hann næði að komast út úr þessu lífi voru næstum engir. En það er samt ekki nóg. Maður verður einnig að leggja eitthvað á sig. Þetta minnir um margt á orð Morfeusar í The Matrix: I can only show you the door, you got to walk through it.


Hvað endi myndarinnar varðar þá held ég að ég geti aldrei sætt mig við endi á kvikmynd sem ég skil ekki. Því var ég nokkuð ósáttur við endinn fyrst, en nú skil ég hann. Nói hefur reynt allt sitt líf að vera einhver annar en hann er. Hann er fastur í sjónvarpinu. En um leið og snjóflóðið fellur uppgötvar Nói að hann verður einhver tímann að takast á við sitt eigið líf, en ekki láta það koma niður á sér.


Mitt mottó í lífinu er að taka öllu illu með góðu og að taka aldrei auðveldu leiðin því hún á aðeins eftir að koma manni í vanda, rétt eins og kom fyrir Nóa þegar hann ætlaði að flýja með því að ræna bíl. Þetta er það sem ég meinti með því að segja að ég þekkti ástand Nóa.

Mér fannst þessi mynd algjör snyld!!.Fyndnasta íslenska myndin sem hefur komið lengi.ég mæli sko með þessari mynd og mér finnst ekkert skrítið að hún sé búin að ganga svona vel úti.Nói albínói heldur manni hlæjandi allan tíman......og ég ætla rétt að vona að hún verði gefin út á DVD

Nói (Tómas Lemarquis) er 17 ára strákur sem hefur búið alla sína ævi í þorpi úti á landi með sérvitri ömmu sinni og drykkfelldum föður. Hann er óvenjulega gáfaður og í rauninni hálfgert undrabarn. Nói hefur einhvern veginn aldrei passað inn í þetta samfélag. Hann hefur engan áhuga á skólanum og tekur stundum upp á því að senda segulbandstæki í tímann í stað þess að mæta sjálfur. Útlitið verður þó ögn bjartara þegar í þorpið kemur stelpa sem heitir Íris (Elín Hansdóttir) sem er að flýja óreglu í Reykjavík. En atburðir gerast sem verða til þess að Nói þarf að ákveða hvað hann vill gera við líf sitt, hvort hann vilji veslast upp í þessum hálfgerða draugabæ sem hefur ekkert að bjóða honum eða hvort hann þurfi ekki að fara þaðan.

Þetta er talsvert óvenjuleg íslensk mynd. Venjulega þegar kemur að svörtum íslenskum gamanmyndum er húmorinn fremur ærslafullur og farsakenndur. Hér er hann miklu meinfyndnari og kaldhæðnari og byggir meira upp á sérvitrum karakterum heldur en undarlegum uppákomum. Hún er uppfull af skringilegheitum eins og að amman vekur Nóa á morgnana með því að skjóta úr riffli út um gluggann hans o.s.frv. Myndin er drepfyndin á köflum og mörg frábær atriði í henni en það er samt sem áður ákveðinn dekkri og dramatískari undirtónn gegnumgangandi í henni sem verður nánast allsráðandi undir lokin.

Tómas Lemarquis er ný stjarna á Íslandi. Hann fer frábærlega með hlutverk Nóa og býr til úr hlutverkinu mjög heilsteyptan og áhugaverðan karakter sem maður gæti vel trúað að væri til í öðru hvoru sjávarplássi á Íslandi. Þröstur Leó Gunnarsson er einnig frábær sem pabbi Nóa. Hans karakter er ekki þessi gamla klisja um ofbeldisfullan drykkjumann. Þvert á móti er persónan vissulega ekki með fasta fætur í lífinu en honum þykir greinilega mjög vænt um Nóa og þetta samband Nóa við föður sinn er að mínu áliti tilfinningakjarni myndarinnar. Aðrir leikarar standa sig einnig vel, þá sérstaklega Pétur Einarsson sem óvenjulegur prestur staðarins og Guðmundur Ólafsson sem langþreyttur kennari Nóa.

Dagur Kári, leikstjóri og handritshöfundur myndarinnar, er mjög eftirtektarverður og óvenjulegur nýr leikstjóri og verður gaman að sjá hvað fleira hann mun gera í framtíðinni. Allavega er Nói albinói mjög fín og óvenjuleg svört gamanmynd sem ég mæli með við alla.

Nói Albínói er í stuttu máli besta mynd íslands að mínu mati. Söguþráðurinn er góður en það eru leikaranir sem gera þessa mynd óborganlega. Tómas Lamarquis sem leiku Nóa er trúlega efnilegasti leikari landsins og er hann frábær í myndini. Þröstur Leó Gunnarsson er stórkoslegur sem faðir Nóa og Anna Friðrisdóttir er svakalega góð sem amma Nóa. Elín Hansdóttir er einnig fín sem kærasta Nóa. Nói Albínói er í senn fyndin, skemtileg og spennandi og er Dagur Kári frábær leikstjór og er tónlistin sem hann samndi líka mjög góð. Þanneig að ég hvet all til að fara Nóa Albínóa ef þeir vilja sjá frábæra Íslenska mynd.

Ég verð að segja að þetta finnst mér vera besta íslenska myndin. Það er eins og allt sem Dagur Kári kemur nálægt verði að gulli. Myndin heldur manni við efnið þó svo að hún sé ekkert of viðburðarík og við fáum góða innsýn inn í líf fólksins í litla þorpinu þar sem Nói býr. Íslensk kvikmyndagerð er alltaf að verða betri og betri og má segja að´íslensdingar hafi þróað eigin stíl. Ef þið viljið vita hvers vegna ég er svona hrifinn af Degi Kára skuluði sjá Lost Weekend og Old Spice.

Kvikmyndagerð á Íslandi hefur ekki verið mjög tilbreytileg til þessa og oftast eru aðalpersónunar geðveikir menn túlkaðir með ofleik eða kúgaðir einstaklingar sem byrgja allt inn í sér og enda með að springa af gremju. Nói Albínói gefur okkur alveg nýja sín á íslenskan kvikmyndamarkað og færir okkur vel skrifað handrit uppfullt af frábærum persónum sem færa myndinni þá persónulegu innsýn sem aðeins bestu handritshöfundarnir geta veitt okkur. Kvikmyndatakan er líka afskaplega falleg og eru rammar vel nýttir og vel notaðir. Dagur Kári sannar sig sem hæfileikaríkan kvikmyndagerðamann.

Þegar ég gekk inní salin nvar ég eiginlega ekki alveg viss um hvað myndin væri en þegar leið á myndina sá ég að þetta var mjög góð mynd um strák sem að passaði ekki alveg inní og var frekar skrýtinn. Hef ekekrt út á setja varðandi leikstjórnina eða kvikmyndatökuna enda fannst mér það bæði heppnast vel. Skemmtileg mynd sem að ég mun pottþétt horfa oft á í nánustu framtíð.

Makalaust góð mynd. Hún er algerlega laust við þessa tilgerð sem virðist loða við flestar íslenskar myndir. Undiralda myndarinnar er mjög þungbúin en samt sem áður er myndin drepfyndin út í gegn. Minnir óneitanlega á bókina Góðir Íslendingar (fyrir þá sem hana hafa lesið), enda er Huldar Breiðfjörð (sá lipri penni) einn af handritshöfundum myndarinnar. Handbragðið skilar sér hvað skýrast í samtölunum sem eru vægast sagt hnyttin og sum hver hreint ógleymanleg. Samt bitnar það ekki á trúverðugleika persónanna (samanber samtölin í Pulp Fiction, sem eru einnig ógleymanleg en fjarstæðukennd og ótrúverðug að sama skapi). Persónur myndarinnar eru eftirminnilegar allar sem ein og er það fremur sjaldgæft að maður upplifi sögupersónur sem fylgja manni lengi eftir á. Þröstur Leó (sem leikur pabba Nóa) fer hér með leiksigur að mínu mati, að öðrum ólöstuðum. Handritið er hrein snilld og er einfaldlega með því betra sem ég hef séð.