Bringing Down the House (2003)

Létt og skemmtileg gamanmynd sem ætti að koma öllum í gott skap. Allavega ekta skemmtun. Hér segir frá lögfræðingnum Peter Sanderson (Steve Martin) sem ennþá er yfir sig ástfanginn af fyrrum konunni sinni Kate (Jean Smart), og skilur reyndar bara ekkert í afhverju hún fór frá sér. Hann er ósköp einmana eftir skilnaðinn og ákveður til að reyna að koma lífi sínu á réttan kjöl að kynnast öðrum konum. Hann fer að spjalla við Charlene (Queen Latifah) á spjallrás á Netinu og hefur hug á að kynnast henni betur. Þegar á reynir er hinsvegar ljóst að Charlene hefur ekki alveg gefið upp réttar upplýsingar um sig og uppruna sinn og fortíð. Fyrr en varir hefur hún snúið lífi Peters alveg við. Stefnt í voða viðskiptasamningi hans við Frú Arness (Joan Plowright), gert samband hans við konuna fyrrverandi og börnin (Kimberly J. Brown og Angus T. Jones) illu verra. Steve Martin er sem ávallt fyrr traustur í aðalhlutverkinu, leikur hér sem oft áður hinn elskulega einfeldning sem lendir í aðstæðum sem erfitt er að leysa almennilega úr. Senuþjófurinn er hinsvegar hin magnaða Queen Latifah (Chicago, The Bone Collector) sem fer á kostum í hlutverki hinnar skapmiklu og stjórnsömu Charlene. Hún er vön því að fá sínu fram og aumingja Peter á erfitt með að ráða við hana. Steve Martin og Queen Latifah eiga hér góðan samleik og halda myndinni uppi bókstaflega. Einnig er Joan Plowright (ekkja Sir Laurence Olivier) góð að vanda og fer vel með hlutverk frú Arness. Í heildina er því Bringing down the House góð skemmtun. Framundan er góð kvöldstund hjá þeim sem horfa á hana. Mæli hiklaust með henni.

Þegar traustir leikarar sameinast í eina mynd þar sem allir smella saman þá ætti ekki að vera mikil ástæða til að spá í handritinu, sem er einmitt tilfellið hérna. Steve Martin og Queen Latifah eru óborganleg hér, með samleik sem er nógu þéttur til að maður haldi út glotti út alla myndina. Húmor er líka á góðu plani, og stór hluti af honum felst í samskipti aðalleikaranna (einnig ásamt skemmtilegum uppákomum hjá hinum ávallt kostulega Eugene Levy). Það líklegasta til að draga myndina niður væri klisjan í handritinu, eða það hversu hræðilega dæmigerð sagan reyndist vera á endanum. En eins og ég tók fram eru leikararnir það sem heldur myndinni gangandi, svo líka ýmsir kostulegir brandarar (og skemmtilegur boðskapur sem kommentar á rasisma), og ég efast um að það þurfi meira til þegar gamanmynd er um að ræða.7/10

Vinnufíkillinn og skattalögfræðingurinn Peter Sanderson (Steve Martin) er ennþá ástfanginn af fyrrverandi konunni sinni og skilur ekkert í því af hverju hún fór frá honum. Til þess að reyna að komast yfir skilnaðinn bókar hann stefnumót við Charlene (Queen Latifah) lögfræðing sem hann kynntist á spjallrás á netinu en þegar til kemur og konan mætir er hún langt frá því að vera sú sem hún hafði gefið í skyn og áður en varir hefur hún snúið öllu lífi hans á hvolf, hrært upp í viðkvæmu sambandi hans við fyrrverandi eiginkonuna og börnin og stefnt milljarða samningum við nýjan viðskiptavin (Joan Plowright) í voða. Steve Martin leikur í þessari mynd samskonar persónu og í svo mörgum fyrri myndum sínum; elskulegan og góðan gaur sem er dálítið seinheppinn og einfaldur og þarf að lenda í töluverðum raunum til þess að ná að breyta lífi sínu til betri vegar. Queen Latifah er sú sem veldur honum þessum raunum; hún leikur hér heljarmikla skap-skessu sem veit hvað skiptir máli í lífinu og er ekki feimin við að stefna að settu marki. Martin og Latifah eru góð saman og bæði eiga þau magnaða spretti þar sem bókstaflega er erfitt að ná andanum fyrir hlátri. Gamanmyndir af þessu tagi þar sem hvítt millistéttarfólk lendir í erfiðleikum vegna félagsskapar við svertingja úr lægri stéttum eru kunnuglegar og er yfirleitt hlegið á kostnað svertingjanna sem túlka þá hálfheimskar en góðhjartaðar skrípapersónur. Í þessari mynd er hinsvegar hlegið á kostnað hvíta fólksins; fordómarnir fá ærlega á baukinn og er það hressandi tilbreyting og vonandi að það sýni merki um aukinn þroska Hollywood í samskiptum kynþáttanna. Á heildina litið er Bringing down the house þétt gamanmynd; brandari aðra hverja mínútu, temmilega mikil trúðslæti, góður stígandi er í myndinni og hún heldur þræði til enda.