Super Size Me (2004)

Super Size Me er alls engin árás á McDonalds þannig séð, heldur er myndin bara að reyna að leyfa áhorfandanum að gera sér grein fyrir hvað það er sem tilheyrir matnum sem hann lætur í sig og hvernig skyndibitastaðir virka á okkar samfélög. Í raun er þessi mynd álíka merkileg og Fahrenheit 9/11, nema bara á öðruvísi og væntanlega meira persónubundinni máta. Morgan Spurlock er greinilega farinn að sanna sig sem nýi brjálæðingurinn í bandarískri heimildarmyndargerð. Með að gera sig að tilraunadýri gagnvart McDonalds-fæðu er hann að gera mjög djarfan hlut, en þessi mynd fer út í nánast öll horn þeirra mála sem tengjast þessu viðfangsefni, og gerir það svei mér vel. Super Size Me náði að halda athygli minni út alla lengdina, sem er ekki auðvelt þegar um heimildarmynd er að ræða enda eiga umræður í slíkum myndum oft til með að vera svo misáhugaverðar, og markmið leikstjóranna er að gera hin leiðinlegustu efni áhugaverð, þótt það takist ekki alltaf. En Spurlock heldur vel um taumanna og reynir að taka þessu öllu eins léttilega og hann getur til að forðast þess að málefnið verði of þungt fyrir áhorfandann (hver veit nema slíkt gæti leitt til að hann hætti að sækja á svona matsölustaði?). Það breytir því þó ekki að myndin hefur sínar alvarlegu hliðar. Það er t.d. eitt að vita hvernig áhrif fæðunnar hefur á heilsuna, en það er annað að 'sjá' sumt af því, eins og fáein dæmi sýna hér. Fitusogsaðgerðir eru allt annað en eðalafþreyingarefni, það er a.m.k. á hreinu. Líka hvernig Spurlock breytist í skapi og hegðun því meira sem hann borðar matinn er stundum mjög óþægilegt til áhorfs.En Super Size Me er engu að síður stórmerkileg mynd og því getur ekki verið annað en sjálfsagt að mæla með henni fyrir hverjum sem er sem vill fræða sig aðeins um þetta mataræði. Hún segir manni kannski ekkert mikið nýtt en hún fær mann til að hugsa aðeins um það sem maður hefur hingað til ekki hugsað nógu mikið um, en ætti að gera.8/10

Svo mikið hefur verið fjallað um þessa mynd í fjölmiðlum að ég sé ekki ástæðu til þess að lýsa hugmyndinni sem liggur að baki henni hér. Þetta er mjög áhugaverð og þörf heimildarmynd sem sýnir ekki bara það að óhollt er fyrir fólk að neita oft skyndabita á borð við McDonalds, þetta er eitthvað sem allir vita, heldur nákvæmlega hvers konar skaða á heilsufari það getur valdið. Ástæðan fyrir því að McDonalds keðjan er tekin fyrir sérstaklega, fyrir utan það að þetta er líklega stærsta skyndibitakeðja heimsins, er að þeir einbeita sér sérstaklega að markaðssetningu fyrir börn. Aðrar keðjur fá einnig á baukinn

ásamt því sem offituvandamálið er skoðað í víðara samhengi. Þetta er mynd sem öllum er hollt að sjá sem hafa á annað borð einhvern áhuga á því að vita hvað þeir eru að láta ofan í sig.

Morgan Spurlock í sínu mánaðarflippi í McDonalds að borða þar morgunmat, hádegismat og kvöldmat stanslaust í 30 daga til að sanna að það sé óhollt að borða McDonalds. Því lengur sem hann borðar McDonalds þá fitnaði hann, blóðþrýstingurinn rés, hann varð háður þessu og líkurnar að lifraskemmdum margfölduðust. Sem heimildarmynd þá er SuperSize Me rosalega góð og heldur sig vel við efnið. Tekin voru viðtöl við lækni, sérfræðinga, eigenda stórfyrirtækja, fólk út á götu og jafn vel börn og álit þeirra voru misjöfn. Öll börnin þekktu McDonalds trúðinn en engin þekktu Jesú Krist á mynd. Flestir, nánast allir sérfræðingar ráðlögðu að borða ætti aldrei á skyndibitastöðum. Stórfyrirtækjaeigendurnir sem reka þessi fyrirtæki voru allir vissir um að skyndibiti væri heilsusamur og engin skaði kæmi úr því að borða hann í mánuð. SuperSize Me er mjög góð heimildarmynd og er á svipuðu stigi og heimildarmyndir Michael Moore´s.