Million Dollar Baby (2004)

Frábær mynd eins og víða hefur komið fram. Hillary Swank hefur alltaf verið í uppáhaldi hjá mér og auk frábærrar frammistöðu hennar eru Eastwood og Freeman snillingar í að leika þrjósk gamalmenni. Gamli karlinn veit sko alveg hvað hann er að gera. Það sem hreif mig hvað mest við þessa vel gerðu mynd, var hversu stórkostlegan húmor hún hafði að geyma, hann jók skemmtanagildi hennar svo um munaði. Persónusköpunin er einnig algjör snilld, allar persónur eru alveg úthugsaðar og sjálfri sér samkvæmar í gegnum myndina. Ég hef nú aldrei fylgst að ráði með hnefaleikum, en ef eitthvað gæti ýtt undir þann áhuga þá er það svona mynd, þrátt fyrir að hún sýni íþróttina líklega í réttu ljósi, með öllum þeim kostum og göllum sem fylgja. Million dollar baby á allt það hrós sem hún fær vel skilið, þótt hún sé ekki í hópi minna uppáhalds mynda. Þetta er mynd sem flestir gætu haft gaman að, auk þess sem hún færir manni góða lífsspeki, t.d. um mikilvægi þess að láta gott af sér leiða.

Million Dollar Baby er meistarstykki Clint Eastwood. Myndin fjallar um gamall boxþjálfari (Eastwood) tekur að sér að þjálfa þrítuga konu (Hilary Swank), þvert ofan í eigin vilja, eftir áeggjan vinar síns og samstarfsmanns (Morgan Freeman). Geysi sterkt handrit lætur þessa sögu ganga eins og smurð vél og er það einkum snild Clint Eastwood að þakka. Hann sýnir hér og sannar í eitt skiptið fyrir öll að hann er einn besti leikstjóri í heiminum í dag og ef fólk sanfærðist ekki eftir að hafa séð Unforgiven og Mystic River þá sanfærast þau við að sjá þessa. Eastwood leikstýrir myndinni með styrkri hendi og hlaut hann verðskulduð óskarsverlaun fyrir leikstjórn sína. Leikurinn í myndini er frábær og fer Eastwood fyrir hópi gæðaleikara. Ber þar fyrst að nefna Hilary Swank sem er mögnuð sem boxarinn og þjónustustúlkan Maggie Fitzgerald. Hlaut Swank sín önnur óskarsverðlaun fyrir framistöðu sína í myndinni og þar sem hún er aðeins 30 ára gömul þá eigum við án efa eftir að sjá hana meira í náinni framtíð. Annar leikari sem fær að blómstra í þessari mynd er Morgan Freeman. Í rauninni sýnir hann aldrei slakan leik en í Million Dollar Baby sýnir hann eina bestu framistöðu sýna á ferlinum og hlaut hann sýn fyrstu óskarsverðlaun á ferlinum fyrir hlutver sitt. Síðast en ekki síst er það svo gamli refurinn Clint Eastwood sem sínir að hann er alveg jafn góður leikari og hann er leikstjóri og var hann tilnefndur til óskarsverðlaunana fyrir leik sinn í myndinni. Útlit myndarinar er mjög flott og tekst Eastwood mjög vel upp við það að færa upp á hvít tjaldið líf fólksins í úthverfum í borgum Bandaríkjana. Million Dollar Baby var sigurvegari nýafstaðinar óskarsverðlaunahátíðar og hreppt hún fjögur verðlaun, fyrir bestu mynd ársins, besti leikstjóri (Clint Eastwood), besta leikona í aðalhlutverki (Hilary Swank) og fyrir besta leikara í aukahlutverki (Morgan Freeman). Hér er á ferðini einn af bestu myndum síðari ára og er hún besta boxmynd sem komið hefur út síðan Raging Bull kom út. Sem sagt, hér er á ferðinnimynd sem er skyldu áhorf fyrir alla sem hafa gaman af góðum kvikmyndum. Takk fyrir.

Ég ætla ekki að vera með neina langloku um þessa tæru snilld sem ég fór á um daginn. Clint gamli hefur gert enn eitt meistaraverkið og hann toppaði Mystic River gjörsamlega núna. Ég mæli með að allir unnendur kvikmynda og kvikmyndagerðar fari að sjá þessa mynd, hún lætur engan ónsortinn og maður labbar í leiðslu út... Takk Clint....flottastur

Clint Eastwood hefur gert það enn og aftur! Leikstjóraferill hans hefur alltaf þótt mjög góður, þrátt fyrir ansi slappt tímabil á milli Unforgiven og Mystic River. En núna, ferskur eftir þá mynd kemur hann með aðra, og ennþá betri kvikmynd að mínu mati. Million Dollar Baby er líklega besta boxdrama sem ég hef séð síðan Raging Bull, en hún er líka svo mikið meira en það. Hún er sterk, djúp og fullkomlega grípandi. Það besta er líka að hún fjallar um persónurnar, í stað þess að leggja óþarfa áherslu á boxið eða ofbeldið sem fylgir því. Sagan sem hér er sögð er ótrúlega góð. Fyrri hlutinn fylgir kunnuglegri formúlu en í síðari hálfleik skiptir hún algjörlega um gír og tekur allt aðra, og talsvert óvænta, stefnu. En ef maður ætlar að kalla þetta formúlumynd að einhverju leyti má vel orða það þannig að sem slík er hún ein sú best heppnaða sem ég hef lengi séð. Eastwood er óneitanlega góður sögumaður, og klárlega einhver sem hefur góða þekkingu á manneskjulega þættinum. Hann keyrir söguna á fullkomnum hraða og lætur persónusköpunina hafa forgang. Þetta veldur því einnig að manni er skítsama þótt að uppbyggingin sé stöðluð í fyrri helming. Svo er bara með öllum ólíkindum hvernig maðurinn nær að framkalla slíkan tilfinningalegan rússíbana úr þessu. Lokaþriðjungur myndarinnar er ógleymanlegur, og það er eins og Eastwood sjái til þess út myndina að halda áhorfandanum föstum svo athyglin sé í hámarki þegar líður að síðustu mínútunum. Höggið er alveg rosalegt á þessum tímapunkti. Og að sjálfsögðu eiga frammistöðurnar stóran þátt í þessum áhrifum. Clint klikkar svo sannarlega ekki. Hann er alveg hreint frábær og á sér afar minnisstæðan samleik við Hilary Swank, sem einnig er stórkostleg og hefur ekki verið það síðan Boys Don't Cry. Samband persóna þeirra er líka vel skrifað og sérstætt, eitt af því sem heldur sögunni uppi. Morgan Freeman er síðan á engan hátt síðri í aukahlutverki sínu. Hann blæs heilmikilli dýpt í persónu sína og gerir hana mjög athyglisverða. Þessar þrjár manneskjur einar og sér ættu að vera næg ástæða til að gefa myndinni sterk meðmæli, en sem betur fer er margt fleira gott hér á ferðinni, ef ekki alveg stórglæsilegt. Það má jafnvel gefa útlitinu sérstakt hrós. Mér fannst lýsingin vera ótrúlega flott og hvernig Eastwood nýtir sér þröngt myrkur í mörgum senum er dásamlegt. Million Dollar Baby er voða erfið mynd til að lýsa með orðum. Þetta er bara ein af þessum myndum sem hittir beint til manns á einhvern óútskýranlegan hátt. Það þýðir heldur ekkert að segja frá of miklu og hætta á því að spilla upplifuninni fyrir öðrum. Lokaniðurstaðan er a.m.k. sú að þetta er ein af albestu myndum ársins 2004 og rýkur hún umsvifalaust ofarlega á topplista þess árs. Það væri glæpur fyrir kvikmyndaáhugamenn að láta þessa mögnuðu mynd framhjá sér fara.9/10

Hér er hún loksins komin. Myndin sem allir voru að bíða eftir, en enginn vissi af. Þetta er sannkallað meistarastykki og er ekki bara besta myndin sem ég hef séð á árinu, þetta er besta mynd sem ég hef séð í mörg ár og er ein af þeim bestu sem ég hef séð um ævina og hef ég nú séð töluvert margar góðar myndir. Clint Eastwood er eins og eðalvín. Hann verður betri með aldrinum. Hér er á ferðinni besta mynd hans frá upphafi. Hann hefur aldrei leikið betur og aldrei leikstýrt betur. Það væri ósanngjarnt að segja mikið frá söguþræðinum, því hann kemur á óvart og ég er feginn því að hafa ekki vitað um hann áður en ég sá myndina. Uppsetningin er einföld, gamall boxþjálfari (Eastwood) tekur að sér að þjálfa þrítuga konu (Hilary Swank), þvert ofan í eigin vilja, eftir áeggjan vinar síns og samstarfsmanns (Morgan Freeman). Þessi uppsetning kann að hljóma klisjukennd, en geysisterkt handritið eftir Paul Haggis forðast allar klisjur og tekur stefnu sem enginn á von á. Eastwood sýnir fádæma aga í leikstjórninni og gefur sér tíma til að kynna persónurnar og sambönd þeirra, sem gefur myndinni mjög mannlegan blæ og við lærum margt um hvers konar manneskjur hver persóna hefur að geyma, sem spilar mikið inn í niðurlag myndarinnar. Ég skammast mín ekkert fyrir að játa að ég grét á þessarri mynd. Merkilegt nokk hef ég ekki grátið yfir bíómynd síðan Mystic River, sem var síðasta mynd Eastwood. Má segja að fáir leikstjórar sýni jafn góðan skilning á mannlegu eðli og Clint Eastwood hefur gert undanfarið. Hann sagði í viðtali fyrir nokkrum dögum að í hvert sinn sem hann ætlar að setjast í helgan stein, kemur eitthvað gott efni upp í hendurnar á honum og hann getur ekki hætt. Warner Brothers vildi í fyrstu ekki fjármagna myndina. Eastwood sagði þeim að hann myndi gera þessa mynd hvort sem þeir tæku þátt í því eða ekki og leitaði því annað og fékk að lokum 50% fjármögnun frá Lake Shore Entertainment, sem varð til þess að Warner Brothers útvegaði afganginn, bara út á það hvað Eastwood hafði verið lengi hjá þeim. Þegar þeir svo loksins fengu að sjá myndina og komust að því að hann væri með meistarastykki í höndunum, þá varð uppi fótur og fit um það hvernig ætti að markaðssetja til að reyna að fá Óskarsverðlaun. Eastwood sagði þvert nei á allar svoleiðis auglýsingar og heimtaði að myndin yrði eingöngu sýnd gagnrýnendum áður en hún færi í almenna dreyfingu, hann vildi að myndin stæði á eigin fótum og að orðspor myndarinnar yrði sterkasta sölutrikkið. Hann veit hvað hann syngur og fáar myndir hafa haft jafn gott orðspor (word of mouth er það kallað) undanfarin misseri eins og þessi mynd. Ég mæli með því að þú sjáir þessa mynd eins fljótt og auðið er, áður en eitthvað af leyndarmálum myndarinnar spyrjast út. Stór hluti af lífsreynslunni sem þessi mynd veitir, er óvissan um það hvað gerist næst.