The Fountain (2006)

Sá þessa fyrir 2 vikum eftir að hafa verið á leiðinni síðan hún kom. Requiem For A Dream er ein af mínum uppáhaldsmyndum og væntingarnar voru risavaxnar. Þetta er mynd sem fær mann til að hugsa og vekur upp tilfinningar. Það á líklega enginn eftir að skilja hana eins þar sem maður þarf að túlka mikið af því sem kemur á skjáinn. Foreldrum mínum t.d. fannst hún missa marks en mér finnst hún frábær og mig langar eiginlega strax að horfa á hana aftur. Allavega, sjáið hana ef þið hafið ekki gert það nú þegar.

Það eru 6 ár síðan Darren Aronofsky sendi frá sér hina frábæru Requiem for a Dream. Það áður gerði hann kvikmyndina Pi sem var einnig mjög góð. Þessar myndir eiga það sameiginlegt að feta ekki hina hefðbundnu slóð Hollywood mynda. Aðdáendur leikstjórans voru því búnir að bíða lengi eftir næstu mynd og spennan magnaðist með hverju árinu, hvaða meistaraverk skyldi hann koma með næst. The Fountain leit svo loksins dagsins ljós og því miður verður að segjast að með henni fór leiksjórinn langt fram úr sér varðandi frumleika og kvikmyndatöku. Myndin er alls ekki nógu góð. Það er erfitt að segja til um söguþráðinn því hann er nokkuð margslunginn. Í stuttu máli fléttast saman þrjár sögur sem eiga það allar sameiginlegt að fjalla um baráttu mannsins við að halda lífi í sjálfum sér og þeim sem hann elskar. Hugh Jackman leikur Tomas, Tommy og dr. Tom Creo í þessum sögum. Í öllum sögunum er hann að reyna að bjarga lífi konunnar sem hann elskar en hún er leikin af Rachel Weisz.

Sögurnar gerast á mismunandi tímum, í fortíðinni, í nútíðinni og í framtíðinni. Kannski er ekki rétt að segja í framtíðinni þar sem sú saga gerist í öðrum andlegum heimi.

Sterkasta hlið myndarinnar er sagan sem gerist í nútíðinni. Hún nær ágætlega til áhorfarndans en hinar tvær missa marks. Leikararnir standa sig líka mjög vel og skila sínu.

Leikstjórinn fór fram úr sér varðndi listræna stjórnun því myndin er meira og minna eins og málverk. Það er meira lagt upp með listrænni kvikmyndatöku og tæknibrellum heldur en söguþræði og myndin líður mikið fyrir það.

Það er erfitt að horfa á myndina og alls ekki fyrir hvern sem er. Mig grunar að margir eigi eftir að gefast upp á að horfa á myndina. Það er því mikilvægt að þeir sem ætla sér að fara að horfa á þessa mynd viti hvers ber að vænta.

Því miður get ég ekki gefið þessari mynd fleiri stjörnur. Mig langar að gera það þar sem Darren Aronofsky er mjög góður leikstjóri. Það er vonandi að næsta mynd kappans, The Black Swan, verði betri en þessi.

Það gerist æ sjaldnar nú til dags að við fáum kvikmynd sem er ekki einungis ætluð til afþreyingar, hvað þá einhverja sem er djúp, listræn og þýðingarmikil. Það er reyndar lítið um pjúra afþreyingargildi í The Fountain, en myndin er vægast sagt óhefðbundin á flestan hátt og hugsanlega einhver alsérkennilegasta kvikmyndaupplifun sem mér hefur tekist að finna fyrir í háa herrans tíð. Darren Aronofsky er enginn venjulegur leikstjóri. Myndirnar hans (sbr. Pi og Requiem for a Dream) eru oftast blöndur af sérstökum, sjónrænum stíl ásamt eftirminnilegu og kraftmiklu innihaldi. En þrátt fyrir óvenjulegar tilraunir, þá hafa þessir titlar hjá honum alltaf náð að skilja eitthvað gríðarlegt eftir sig. The Fountain er því miður það sísta sem hann hefur gert, sem er talsvert leiðinlegt miðað við það að myndin hefur verið draumaverkefni hans í fjölmörg ár. Að gagnrýna þessa mynd eins og hverja aðra bíómynd er nánast ómögulegt, og ákveða einkunn er jafnvel erfiðara. Eins og áður sagði er hér um að ræða voða þýðingarmikið áhorf. Myndin er voða existensíalísk, á bæði góðan hátt og slæman. Hún skilur fullt af spurningum eftir sig, sem er einnig bæði kostur og galli. Samt sem áður fannst mér eins og myndin hefði getað orðið miklu meira, og það hversu gífurlega opin hún er fyrir túlkun virkar pínu þvingað, og maður finnur auðveldlega fyrir því hvar leikstjórinn reynir að sverja sig í ætt við Kubrick-stílinn. Tilfinningalegi kraftur myndarinnar er sömuleiðis nokkuð píndur. Kannski getur þetta verið skortur á persónusköpun, eða ég veit ekki. Allavega, þá var þessi þungamiðja þannig stillt upp að ég fann ekki mikið til með persónum myndarinnar. Ekki neitt! Og þar sem að myndin fjallar mestmegnis um lífið og dauðann, þá virkaði í mínum augum eins og eitthvað væri ekki að smella. En kannski var þetta ekki ætlunarverk leikstjórans að vera mikið inni í dramanu (en ef svo er, af hverju ekki??), þar sem að svo fjölmörg önnur lög eru upp á að bjóða. Handrit myndarinnar er samt almennt frekar vel unnið. Það á til með að missa sig stundum fullmikið í þessari heimspeki sem dregin er fram, og þar af leiðandi virka allar pælingar myndarinnar nokkuð - aftur - þvingaðar. Það þýðir heldur ekkert að vera að púsla myndinni mikið saman í huganum því hver einasti söguþráður er skilinn eftir svo opinn að maður dettur nánast út úr. Sjónrænt séð er myndin algjört listaverk, og þrátt fyrir mörg sýrukennd atriði, þá er myndin nánast alltaf vel unnin og fær auðvitað stig fyrir frumleika og ljóðræna undirtóna. Leikararnir eru einnig hátt í frábærir. Hugh Jackman og Rachel Weisz kreista það algjörlega úr sér hversu hæfileikarík þau eru, og dáist ég mikið af því. Það er óendanlega erfitt að komast að einhverri niðurstöðu varðandi það hvernig mér fannst þessi mynd vera. Svona í stuttu máli þá er hún vel gerð frá A-Ö. Leikurinn er pottþéttur og hugmyndirnar á bakvið myndina eru flestar mjög skemmtilegar. En hins vegar virkar myndin oft á tíðum eins og einungis samansafn af einmitt þeim hugmyndum, og fannst mér eins og hægt hefði verið að þræða þær betur saman. Heild þessarar myndar er alltof margbrotin, og þá meina ég á þannig máta að jafnvel leikstjórinn viti ekki einu sinni sjálfur hvað myndin er að fara, eins og hann hafi fyrirfram ætlað sér að leyfa áhorfandanum að sjá um túlkanirnar. Ég gæti aldrei sagt að ég sjái eftir að hafa horft á myndina. Hún skilur alveg hreint fullt eftir sig og er það alltaf góður hlutur. Hver veit? Kannski á ég eftir að elska þessa mynd eftir nokkur áhorf, en það er jafn líklegt og að ég fari að hata hana. Ég mun klárlega sjá þessa mynd aftur, en það gæti verið töluvert langt þangað til. Ég hvet samt alla alvöru kvikmyndaáhugamenn til að kíkja á hana, þar sem að þetta er eflaust með því ferskasta og skrítnasta sem finnst þarna úti í einhvern tíma.6/10