Death Proof (2007)

 Í Death Proof leikur snilldarleikarinn Kurt Russell hinn siðblinda sadista Stuntman Mike sem hefur í hyggju að drepa fólk með dauðavarna bílnum sínum á ferð meðan hann situr öruggur inni. Annars snýst myndin að mörgu leyti um líf nokkurra kvenna þangað til þær verða fyrir barðinu á Stuntman Mike. Kurt Russell heldur myndinni uppi með sinni glæsilegri frammistöðu en því miður þá missir þessi karakter allan mátt undir lokin þegar hann breytist í eitthvað sem ég get ekki sætt mig við. Sem mikill Kurt Russell aðdáandi þá finnst mér alveg hroðalegt að sjá hvernig fer fyrir karakter hans í lokaatriðinu. Ég hélt með honum alla myndina í guðanna bænum. Samtölin milli stúlknanna eru oft langdregin og hafa enga eiginlega þýðingu fyrir myndina. Death Proof er þó vel gerð og skemmtileg, hún er það en maður hefur það samt á tilfinningunni að Quentin Tarantino(sem leikur líka lítið hlutverk) hafi verið full sjálfsöruggur því persónulega finnst mér Robert Rodriguez takast aðeins betur upp með sitt framlag til Grindhouse tvíleiksins: Planet Terror. Death Proof fær tvær og hálfa stjörnu fyrir fínt skemmtanagildi þó að það valdi mér miklum vonbrigðum hvernig handritið breytir persónu Kurt Russell til þess verra undir lokin.

Persónulega fynnst mér Tarantino ekki gert feil spor sem leikstjóri, og hér er engin undantekning. Death proof er alveg stór skemmtileg, með frábærum samtölum, myndatökum og eru bílahasarnir alveg kick ass geðveikir.

Tónlistin í myndinni á stóran þátt í gæði myndarinnar og get ég sagt að tónlistin er alveg mögnuð og mæli ég með því að allir nái sér í geisladisk með tónlistinni úr myndinni, held þið verðið ekki fyrir vondbrigðum með það.

Atriðin í myndinni eru oft mjög löng, samtölin löng og farið hægt í gegnum myndina, persónulega fynnst mér samtölin í myndinni algjör gullmoli, og held ég að þeir sem fíla myndir eftir meistarann ættu vonandi ekki að vera fyrir vondbrigðum

Bílaeltingurinn er rosalega góður, þó svo að persónulega var ég að vonast til að það væri meira af honum.

Allar stúlkurnar í myndinni fara með sín hlutverk alveg geisilega vel, en sá sem algjörlega stendur upp úr er að sjálfsögðu Kurt Russel, hann er alveg dúndur svalur í myndinni.

Fannst mér samt að Eli Roth hafði alveg getað verið slepptur í þessari mynd, Tarantino er víst rosalega skotinn í honum þessa dagana og veit ég ekki afhverju.

Held hann neitar að sleppa takinu af honum eftir snildina capin fever, en finnst mér persónulega Eli Roth ekki hafa staðist undir mínum væntingum með Hostel 2.

En finnst mér Death Proof alveg frábær, og vona ég að það komi meira af þessu í framtíðinni, alvöru grindhouse myndir.

Vona ég mest að Eli Roth gerir síðan Thangsgiving því trailerinn af henni var alveg ótrúlega svalur, endilega tékkið á honum.

Ég held að Quentin Tarantino sé pínulítið farinn að ofmeta sjálfan sig í þessu tilviki. Þessi nýjasta tilraun hans, Death Proof, er almennt séð mjög fín mynd sem græðir mikið á því að vera léleg, og þá viljandi. Stíllinn á myndinni er virkilega skemmtilegur. Myndin spilast eins og að filman sé sumstaðar rispuð og gömul og öll önnur minniháttar atriði eins og tökustíll og upphafstexti er stórkostlega retró. Það hefði náttúrlega verið miklu betra að fá að njóta Death Proof í sinni fullgerðu Grindhouse-heild (þ.e. ásamt Rodriguez framlaginu Planet Terror og nokkrum gervi-trailerum). Þar var myndin upphaflega einhverjar 90 mínútur. Það er ekki bara góð lengd vegna þess að Grindhouse byggðist á því að sýna tvær myndir af svipaðri lengd í röð, heldur virkar það yfir höfuð vel fyrir mynd sem er eins einföld og þessi. Þessi 'staka' útgáfa af Death Proof, sem er nú komin í umferð eftir skiptingu myndanna, er nánast tveir klukkutímar að lengd. Myndin þjáist alveg svakalega fyrir það. Ekki aðeins það, heldur er myndin svo stútfull af tilgangslausum og áberandi teygðum senum að maður fer að íhuga hversu ástfanginn leikstjórinn er af sínu eigin efni. Samtöl myndarinnar eru sumstaðar góð, en því miður eru þau drepleiðinleg á öðrum stöðum, og þau tilfelli eru fleiri. Það er eins og að Tarantino sé það fullviss um að hvaða samtöl sem að hann skrifar verði samstundis að gulli og hann reynir að fanga sama, gamla tón sinn á ný sem að einkenndi fyrstu myndirnar hans. Sorrý, en þetta er ekki að virka núna. Ég trúi því varla að mér hafi oft á tíðum leiðst á þessari mynd, og þá á Tarantino-mynd af öllum! En ég er klárlega hlynntur þeirri skoðun að myndin ætti séns á því að ganga betur upp í styttri útgáfu. Leikaravalið er samt nokkuð fínt, og vissulega er nett gaman að horfa á Kurt Russell, sem er frábær nánast út alla myndina. Bílaatriðin eru líka mögnuð og ofbeldið er yndislega over-the-top og brútal í því litla magni sem það er. Death Proof endar líka á sterkum nótum þannig að hún skilur mann eftir í góðu skapi. Ég segi það meira en gott að gefa myndinni 6/10, en þetta er samt sem áður það slakasta sem ég hef séð frá Tarantino. Vona síðan að Planet Terror verði betri, en persónulega er ég nokkuð öruggur um að svo verði.