Frost/Nixon (2008)

Ron Howard færir okkur hér lágstemmda en lúmskt kraftmikla mynd sem sýnir okkur hvað samræður geta verið spennuþrungnar og dáleiðandi, og einnig hversu öflugur miðill sjónvarpið er (það getur skapað og slátrað áliti almennings á fyrirmyndum á augabragði). Umfram allt virkar Frost/Nixon frábærlega sem saga tveggja ólíkra manna sem berjast fyrir orðspori sínu, þótt ekki sé hér um nákvæma endursögn á þessu sögulega "einvígi" að ræða.Uppbygging myndarinnar er nánast fullkomin. Ég hef sjaldan vitað til þess að maður sjálfur - þ.e.a.s. sem áhorfandi - geti orðið jafn spenntur fyrir viðtali í bíómynd. Hér er viðtalið augljóslega kjarni myndarinnar, og það hvernig því er stillt upp gerir hana jafn grípandi til áhorfs og raun ber vitni. Á þessum tveimur klukkutímum líður myndin hjá eins og ekkert sé. Engin sena er ónauðsynleg eða dauð. Uppbyggingin að viðtalinu virkar einnig nokkurn veginn eins og uppbygging að orrustu, ef eitthvað, þar sem hver einasta sena upp að henni sýnir smám saman það sem er í húfi, bæði hjá David Frost og Richard Nixon. Niðurstaðan veldur að sjálfsögðu ekki vonbrigðum.Sem pólitísk bíómynd virkar hún að nærri öllu leyti og skapar meira að segja þau áhrif sem Oliver Stone feilaði gjörsamlega á með Bush-myndinni sinni, W.Ég geng jafnvel svo langt að segja að þetta sé besta mynd Howards frá upphafi (talandi um comeback eftir Da Vinci Code vonbrigðin). Valið á leikurunum er ekki síður mikilvægara en leikstjóravalið. Myndin er nær alfarið í höndum þeirra Michael Sheen og Frank Langella, og dúndurgóður hópur af solid aukaleikurum (svosem Kevin Bacon, Sam Rockwell, Matthew McFadyen og Oliver Platt) fellur í skuggann af lykilmönnunum tveimur.Sheen nær Frost frábærlega, og mótar úr honum skemmtilegan karakter sem er meira en lítið þrjóskur en ávallt viðkunnanlegur. Langella er síðan algjör meistari sem Nixon. Svipað og þegar Josh Brolin lék Bush, þá er Langella ekkert alltof líkur alvöru manninum. Frammistaða hans er svo kraftmikil að manni er skítsama hvort hann líkist Nixon eða ekki. Manni finnst alltaf eins og maður sé að horfa á sjálfan Richard Nixon og það getur ekki verið annað en merki leiksigurs. Nixon eins og hann er túlkaður er fullur sjálfsöryggis og hroka, en það var einmitt það sem varð honum að falli, og maður kemst ekki hjá því að líta á manninn sem afar tragískan einstakling. Í sitthvoru lagi eru Sheen og Langella ótrúlega góðir, hvor á sinn hátt, en saman eru þeir brilliant. Besta sena myndarinnar er tvímælalaust þegar Nixon hringir í Frost föstudagskvöld eitt fyrir lokaviðtalið. Senan var svo áköf að ég fékk næstum því gæsahúð. Langella sleppir sér líka algjörlega lausum þarna. Frost/Nixon er mjög ofarlega á mínum lista yfir bestu myndir ársins 2008, en hún er þegar orðin ein af mínum uppáhalds pólitísku myndum. Hún er auðvitað engin JFK, en hún þarf heldur ekkert að vera það. Gallar eru fáir sem óséðir og myndinni tekst fullkomlega að vera það sem hún ætlar sér. Enginn sem hefur áhuga á góðri kvikmyndagerð má láta þessa framhjá sér fara. Viðkomandi þarf ekki einu sinni að vera fróður um eða áhugamaður um pólitík til að kunna að meta allt það góða við þessa mynd. Svo í þokkabót er hún bara svo fjandi skemmtileg.9/10