Mr. Bjarnfreðarson (2009)

Þessi mynd kom mér á óvart hélt fyrst að þessi mynd mundi vera alveg eins og þættirnir stanslaust grínog djók en hún er það ekki. þó að það sé hægt að hlægja af henniog jú auðvita er eitthvað grín en líka alvara. hún er dramatísk og skemmtileg. fjallar um sorglega uppeldið sem hann Georg fékk og ástæðuna afhverju hann er svona hrikalega leiðilegur karakter.Ég er alveg vissum að allir munu fíla þessa mynd í ræmur:)

Ég skal alveg viðurkenna að Vaktarseríurnar hafa aldrei verið í rosalega miklu uppáhaldi hjá mér, sem er stórfurðulegt þar sem þessir þættir eru með þeim bestu sem hafa verið framleiddir á Íslandi. Það segir væntanlega þá meira um íslenskt sjónvarp heldur en þessa þætti. Þessar seríur voru mjög fínar og á köflum bráðfyndnar (Fangavaktin sérstaklega) en ég náði aldrei að deila sömu umhyggju gagnvart Georgi, Ólafi og Daníel og meirihluti þjóðarinnar gerði. Þrátt fyrir að karakterarnir hafi verið skrautlegir og vel leiknir fór það alltaf mikið í taugarnar á mér hvað persónuþróun þeirra var takmörkuð út allar þrjár seríurnar. Auk þess voru þeir allir svo heiftarlega sorglegir að maður átti erfitt með að finna eitthvað sérstaklega til með þeim. Georg var bara óviðkunnanlegur fasistafýlupúki, Ólafur var seinþroska aumingi sem aldrei lærði neitt og Daníel var bara óákveðinn og bældur. Þeir voru allir svona í byrjun Næturvaktarinnar og þeir voru ekkert skárri í lok síðustu Vaktar. Síðan ákvað Ragnar Bragason og co. að taka einhverja bestu ákvörðun sem þeir gátu tekið varðandi þetta efni, og það er að gera bíómynd sem bæði betrumbætir persónusköpunina og flytur þessa svokölluðu sögu upp á allt annað stig.Bjarnfreðarson kom mér ekki lítið á óvart. Mér fannst hún geggjuð! Og miðað við hvernig hún meðhöndlar efnið mætti halda að sjónvarpsseríurnar þrjár hafi bara verið einhvers konar upphitun. Myndin virkar vel sem lokahnykkur þáttanna og einnig sem sjálfstætt gamandrama sem hefur ýmislegt áhugavert að segja um uppeldi, vinasambönd og (kaldhæðnislega) sjálfstæði. Þetta er akkúrat íslenska feel-good myndin sem ég hef beðið eftir síðan 101 Reykjavík kom út. Hún er þúsund sinnum fyndnari heldur en Jóhannes (ef út í það er farið er nánast allt fyndnara en sú mynd) og mun hjartnæmari heldur Desember. Aðstandendur myndarinnar gefa henni þá sál sem hefur vantað í þættina og fær maður loksins að sjá einhverja breytingu hjá þessum skemmdu - en þó mannlegu - persónum. Og fyrst að ég var svona gríðarlega sáttur með niðurstöðuna, þá get ég ekki ímyndað mér annað en að hörðustu aðdáendur verði í skýjunum eftir myndina. Ekki nema þeir telji þróunarleysið vera sterkan kost, sem ég einhvern veginn efa, enda tel ég takmarkað hversu lengi er hægt að elska að hata Georg.Jón Gnarr hefur mér alltaf þótt vera æðislegur. Hann var langfyndnasti Fóstbróðirinn og meira að segja í auðgleymdum bíómyndum (Íslenski Draumurinn, Maður eins og ég) stóð hann upp úr. Þegar ég fyrst sá hann leika Georg Bjarnfreðarson fannst mér persónan vera alltof einhliða týpa. Ég var heldur ekki bjartsýnn þegar ég sá að aðstandendur ákváðu að halda áfram að gera nýjar seríur. Þessi maður var bara viðurstyggð til áhorfs. Stundum var hann fyndinn en maður gat ómögulega þolað hann í meira en hálftíma. Í bíómyndinni gerðist hið ómögulega; mér fór skyndilega að þykja vænt um hann. Vægast sagt undarleg tilfinning en hvernig handritið fókusar á persónusköpun hans og sífellt dýpkar hana fór mér að finnast erfitt að fá ekki samúð með honum. Stór hluti af frásögninni fer líka í að sýna hvernig uppvaxtarár hans gengu fyrir sig, og þau atriði virkuðu mun betur en ég bjóst við. Þau tóku sig heldur ekki of alvarlega, sem er alltaf plús þegar um íslenskt drama er að ræða.Gnarr fer nánast með leiksigur í þessari mynd (í þremur hlutverkum m.a.s.). Af hverju? Jú, útaf því að hann tekur þessa einhliða persónu og breytir henni í lagskiptan einstakling. Sama má eiginlega segja um Jörund Ragnarsson og Pétur Jóhann. Ég var sömuleiðis ánægður að sjá þá fá sína uppljómun, enda kominn tími til. Ég verð líka að gefa Ágústu Evu hrós fyrir að taka að sér hlutverk móður Georgs (þ.e.a.s. yngri útgáfuna). Þetta er erfið rulla sem hefði getað orðið kjánaleg og einhæf, en hún lætur hana virka. Er ég samt einn um það að hún og Sara Margrét séu nánast alveg eins í útliti? Þær gætu klárlega verið systur.Vankantar í myndinni eru nokkuð svipaðir þeim sem voru í þáttunum, nema bara vægari. Ýmis samtöl eru pínu stirð og húmorinn reynir stundum að ganga einu skrefi lengra en hann ætti að gera. Stundum er betra að leyfa aðstæðum að spilast út á eðlilegum hraða án þess að pína ofan í þær sketsa. Með öðrum orðum, þá eru ýmis atriði bara sett inn í myndina til að vera fyndin, frekar en nauðsynleg. Þetta gerist þó ekki oft, og satt að segja hló ég mig vitlausan yfir sumum atriðunum. Svo má deila um það hvort myndin sé fullsykruð í lokasprettinum, en ég leit á það sem hluta af gríninu.Mér finnst þetta vera ein best heppnaða íslenska kvikmynd (bæði í flokki gríns og drama) sem ég hef séð í mörg ár og ef ég gæti þá myndi ég klappa Ragga Braga á bakið fyrir að hafa lokað þessari Vaktarbók sinni með slíkum stæl. Út frá tæknivinnslu er myndin einnig faglega unnin og lítur almennt rosalega vel út. Hvað afþreyingargildi varðar þá er aldrei langt í grínið og alvarlegu augnablikin (sem eru ekki mörg, engar áhyggjur!) skilja meira eftir sig en maður heldur í fyrstu. Svo vefst þetta allt saman utan um andskoti fínan boðskap. Ég hefði alls ekki viljað hafa þessa mynd né lokaniðurstöðu sögunnar eitthvað öðruvísi.Það er hressandi að sjá aftur íslenska mynd sem ég mun nenna að horfa á oftar en einu sinni. Þurfum ekkert að ræða það neitt frekar.7/10 (Suddalega nálægt áttu í einkunn)

Myndin Bjarnfreðarson verður vafalaust ein umdeildasta íslenska mynd allra tíma.

Skiptar skoðanir eru á þessum mögnuðu þáttaröðum um karaktera sem skipað hafa sér stóran sess í íslenskri menningu.

Bjarnfreðarson er uppgjörið og það er alveg ljóst að Hannesson kemur ekki. Það er gjörsamlega búið að ganga frá þremeningunum í lok myndarinnar án þess að ég segji nánar frá því.

En er Bjarnfreðarson verðugur lokahnykkur?

Hún er vonbrigði að vissu leiti. Ég er einn mesti aðdáandi vaktanna og ég verð að segja það að myndin er í raun fyrir mér eins og laangur þáttur með alltof miklu drama. Allar þessar senur úr fortíðinni eru alltof langdregnar að mínu mati.

En myndina á gjörsamlega ÓLAFUR RAGNAR HANNESSON þar sem Pétur Jóhann er óborganlegur.

Það var bara hlegið þegar atriði með honum voru en þau fengi því miður að víkja alltof mikið fyrir dramanu í hinum tveimur.

Myndin er spaugileg á köflum. Margir leikararnir standa sig vel en ég hefði viljað sjá klassíkina - Bubba lag í byrjuninni sem ég beið einfaldlega eftir að myndi rífa upp liðið. Það KLIKKAÐI!

Annars mæli ég með auðvitað að ALLIR sjái myndina og móti sér sýna eigin skoðun. Hún er svo sannarlega þess virði að fólk sjái hana að minnsta kosti til þess að vera með í umræðunni og tel ég líklegt að þetta verði vinsælasta íslenska mynd allra tíma.

Það er enginn vafi að Ragnar Bragason vildi klára þetta með stæl - tökurnar miklu flottari enn í þáttunum en svo var hljóðið í bíó-inu svo lélegt að það hálfa væri nóg. Það fannst mér skrýtið en veit ekki hverju er um að kenna.

Í heildina er BFS meðal íslenskt drama sem að heldur manni eingöngu uppteknum að skjánum sökum karakteranna sem verið er að gera upp. Pétur frábært. Jón sýnir óvæntar hliðar á sér og Jörundur fínn sem Daníel að vanda ; öhhhhh.....já.....SÆÆLL!!!