Twister (1996)

Þessi mynd er svo uppfull af tæknibrellum að aðstendendur myndarinnar virðast hafa gleymt söguþræðinum. Meðan ég horfði á hvirfilbylina þeyta beljum út um allar trissur, varð ég svo ruglaður að ég steingleymdi að fylgjast með um hvað myndin fjallaði. Smám saman, er ég byrjaði að reyna á heilann, áttaði ég mig á því hvers slags rugl og vitleysa þessi mynd er. Eini góði leikarinn í myndinni er hvirfilbylurinn, ekkert annað skipti máli. Vonandi verður aldrei gert framhald af þessari mynd, þó svo ég efist stórlega um að minni gæðum verði náð.

Leikstjórinn Jan De Bont sem sló heldur betur í gegn með mynd sinni Speed 1994, er hér mættur til leiks á ný með meiriháttar skemmtilega stórspennumynd þar sem tæknilið undir handleiðslu Stevens Spielberg fer á kostum og sýnir svo um munar hvað hægt er að gera þegar kvikmyndabrellur eru annars vegar. Myndin segir frá hópi vísindamanna sem lifa hreinlega fyrir það eitt að komast að leyndardómum skýstrókanna sem myndast stundum við ákveðin skilyrði og geta verið svo öflugir að þeir rífa upp heilan smábæ rétt eins og um pappírsnifsi væri að ræða. Veðurfræðingarnir Bill og Jo "Bill Paxton og Helen Hunt" hafa um árabil eltst við það veðurfyrirbrigði sem nefnist skýstrókur eða Twister og eru allra manna fróðust um þá ásamt aðstoðarfólki sínu. Samt sem áður er lítið annað vitað um þessa stróka annað en að þeir þeim má skipta í fimm kraftstig og að þeir eru jafn óútreiknanlegir og þeir eru óvæntir. Eina færa leiðin til að komast að því í raun hvaðan strókarnir fá kraft sinn er að standa inni í miðju þeirra og gera mælingar. Það er hins vegar ekki framkvæmanlegt þar sem enginn leið er fyrir nokkurn mann að komast lifandi inn í miðju strókanna og því síður út úr þeim aftur. Þau Bill og Jo hafa því smíðað vél sem ætlað er að gera þessar mælingar. Vandamálið er að eina leiðin til að vélin geti unnið eins og til er ætlast er að koma henni inn í einhvern strókinn. Hún þarf því að verða á vegi hans. Það er hins vegar hægara sagt en gert því strókarnir eru sífellt að breyta um stefnu og enginn getur vitað fyrirfram hvar þeir fara yfir. Eina færa leiðin er því að komast eins nálægt strókunum eins og kostur er án þess að þeir grípi mann og hreinlega kasta vélinni inn í þá. Þetta er sko brjálæðisleg hugmynd, en gengur hún upp? Eltingarleikurinn mikli er hafinn!!! Góð og vönduð mynd sem ég gef þrjár og hálfa stjörnu og mæli eindregið með. Góðar tæknibrellur, góður leikur og vönduð leikstjórn er hennar aðall.